Iðunn : nýr flokkur

						ÍÐUNN                                           Ritsjá.                                                185

sögulegum efnum, en tímatal, atburðir og ættfærslan, allt í rugli,

eins og tíökast í þjóösögum. Ut af þessu efni orktu sig allar Qer-

manaþjóðir, hver  á sinn hátt.

1. Skáldakvæðin. Sá skáldskapur blómgaðist svo sem kunnugt

er, einkum hjá vestnorðrænu þjóðgreinunum og þar umfram allt

hjá Islendingum. Samt fékk þessi dróltkveðni hirðijóðakveðskapur

einnig inngöngu og var skilinn hjá Dönum og Svíum. Þarna er

talað um hendingar í vísum og einkum um kenningar og þýðing

þeirra. Höf. getur þess, að hvergi í germönskum löndum hafi

hirðskáldskapur greinzt svo mjög frá öðrum kveðskap og náð

slíkri fullkomnun í formi sem í Norvegi. Þetta er vel athuguð. Það

vóru í reyndinni Norvegsmenn, sem sköpuðu þetta fagra drótt-

kveðna Ijóðaform, og frá þeim erfðum vér Islendingar það svo

og fullkomnuðum á ýmsa lund. En orsökin til þess að dróttkveðni

skáldskápurinn náði festu og hefð í þessum rígbundnu bragskorð-

um sínum og fékk svo mikla útbreiðslu hjá vestnorðrænu fólki

var eflaust sú tilviljun, að við hirð Haralds hárfagra á 9. öldinni

vóru gáfuð góðskáld, er iðkuðu þenna hátt, sköpuðu þar fastar

reglur og komu honum í tízku. Við þetta fékk hátturinn svo mikið

álit, að nálega þótti ekkert nýtilegt eða vel orkt, nema hann væri

hafður. Að vísu varð þessi formfegurð Islendingum dýr er fram í

sótti, því að hún drap nálega á endanum allan sannan skáldskap-

aranda, öldungis eins og dýrleiki sumra rímnaháttanna gerði löngu

síðar. Vér höfum tvisvar orðið fyrir þeim slysum, en það getur

þessi höf. vitanlega eigi um.

5.   Sögurnar. Þar fer höf. mörgum fögrum orðum um sagnaritun

Islendinga.

6.    Um varðveizlu handritanna og greint frá í hvaða söfnum

þau nú eru geymd.

7.   Norðrænunám á Englandi. Það var allsnemma á 17. öld að

Englendingar fóru að gefa sig viö norðrænum fræðum, en nú á

tímum fjölgar slíkum fræðimönnum með hverju ári. A eftir þess-

um kafla kemur skrá yfir þær bækur og rit, er bezta fræðslu gefa

nemöndum í norðrænu.

Yfirleitt er bókin þannig úr garði gerð, að nemendur fái þar á

einum stað fræðslu um alt hið helzta, er þeir þurfa að vita í

ýmsum greinum um þessi efni. jafnframt þessu er verkið prytt

landabréfum og handritasýnishornum, uppdráttum og myndum af

ýmislegum fornhlutum. Alt er það golt til skilningsauka.