ÍÐUNN Ritsjá. 189 Hefi ég í huga gott dæmi þess, hversu ólíliir geta verið dómar um einn og sama hlut. Síöastliöið vor bað ég Sigurjón Jónsson um eitthvað í Gang- lera. Hann kom með kvæði, sem mér þótti lítið til koma. Fékk ég því annað, sem að mínum dómi var miklu veigameira. En hitt kvæðið, sem mér fanst svo fátt til um, kemur nú í kvæðabók hans. Og í samtali um hana benti eitt af góðskáldum landsins einmitt á þetta kvæði sem eitthvert bezta kvæðið í bókinni. Ég varð hissa, en sit við mirm keip. Og nú bseti ég líklega gráu ofan á svart, er ég segi þetta: 1 Ljósálfum eru nokkrar vísur og eitt eða tvö kvæði, sem mér þykir ekkert til koma og hefðu ekki átt að birtast þar að mínu viti. Ekki sakir þess, að margt miklu lakara hafi ekki birzt f kvæðabókum, heldur vegna hins, að þetta er ekki samboðið skáld- gáfu Sigurjóns. Dókin ber vott um það, að höf. getur gert góð kvæði, og hann á ekki að láta annað frá sér fara. I bókinni kennir margra grasa. Þar eru náttúrulýsingar og á- deilur, kvæði um dísir og álfa, drauga og afturgöngur, ástir og vonbrigði, guði og merkismenn. Og loks eru nokkrar þýðingar, sumar haglega gerðar. Sigurjón á mikinn tilfinningahita, fjörugt ímyndunarafl og at- hugunargáfu góða. Hann hefir og mikla hagmælsku til brunns að bera. Kvæði hans eru venjulega leikandi, liðug og ósjaldan dýrt kveðin, og tekst honum þá stundum bezt. Það er þvf ekki getu- leysi höf. að kenna, heldur óvandvirkni, að lesandi rekur sig, í stöku stað, á stirðar og óhöndulegar ljóðlínur. Miður smekkleg orðatiltæki má og finna. En víða er glymur mikill í máli höf. 03 glæsilegt orðaval, eins og t. d. í Ouðaskifti, sem er eitt af tiI— komumestu kvæðunum. Náttúruhrif eru prýðilega ort. Er þetta morgunvers þar í, tekið af handahófi: Kvaka álftir og endur úti við hólma og sker. Blærinn blaka fer. Rísandi háfjalla rendur raðast sem segl. Þau við himinn ber, sviflétt lyftast sýnist mér. Siglir jörð um logaver. Örlar í fjarska á eilífðarstrendur.
Beinir tenglar