190 Ritsjá. IÐUNN Alfaðir þar í fjöru stendur. Blossandi Ijós á báðar hendur. Eftirmæli Sig. Kristófers Péturssonar eru bæði falleg og þrótt- mikil. Draugur er mjög gott kvæði. Kom það út í Iðunni fyrir nokkrum árum, og á Sigurjón heiðurinn af því, að hafa fyrstur manna brugðið upp skýrri mynd af því, hverskonar viðtökur framliðnir menn kunna að eiga í vændum, ef þeir reyna að birt- ast ástvinum sínum hérnamegin grafar. I þessu kvæði, Tamning og víðar dregur Sigurjón upp frábærlega sannar og glöggar myndir og er stundum svo handviss að hvergi skeikar. Aftur á móti er heildarsvip hinna einstöku kvæða oft ábólavant. Og sumstaðar er hann of margorður um efni sitt. Spilaborgir þykja mér einna bezt steypt kvæði í bókinni. Þar er alt fastbundið og engu ofaukið. Og leyfi ég mér að setja það hér: Ur spilum hann bygði sér borg á borðinu. Það var svo gaman. Hann reisti sér borg eftir borg. Á borðinu hrundu þær saman. En sorg varð að sérhverri borg, er súginn þær viðkvæmar fundu. Og það var hans sárasta srfrg, er saman þær fegurstu hrundu. Og sífelt úr einhverri átt kom andblær að háborgasmíði. Hann gafst upp og gall þá við hátt. Og grátinn til mömmu hann flýði. Hjá mömmu hann fullsælu fann, í faðmi hennar sorgunum gleymdi. Við söngva þar sofnaði hann. I svefninum borgir hann dreymdi. — En síðar hann bygði sér borg.' Hún brast og til grunna hún hrundi. Hann reisfi sér borg eftir borg. Þær brotnuðu í spón. Og hann stundi.
Beinir tenglar