IÐUNN Ritsjá. 193 vegi unnin. Oflast er það einhver snjöll ög lýsandi líking, sem lyftir stökunni og ljaer henni vaengi. Frá því um siðustu aldamót hafa mikil straumhvörf oröið á lífsháttum og menningu þjóðarinnar. Fornir siðir og menning hefir sokkið í sae tímans, gleymst og tapast og forn þjóðnýti til grunna gengið. Þó er alþýðukveðskapurinn svo lífseigur, að hann helzt enn við og hefir jafnvel lifnað yfir honum á síðustu árum. Það var því ekki óþarfaverk, er þeir Þorsteinn M. Jónsson bókaútgefandi á Akureyri og Margeir Jónsson kennari tóku sér fyrir hendur með útgáfu alþýðuvísnasafns. Um tvær aðferðir gæti verið að ræða við söfnun slíka, sem sé að safna vísum nokkurn veginn upp og niður eða taka að eins úrval vísnanna. Síðari aðferðin hefir hér verið valin. Nú á síðastl. ári komu „Stuðlamál" II. I þessu hefti eru vísur eftir tuttugu höf. Ekki er það neinum vafa bundið, að meiri hluti vísnanna er Iaglega gerður og sumt mætavel. Hitt verður ávalt álitamál, hvað beri að taka og hverju beri að hafna. En að mínum dómi hefðu sumir höfundar ekki átt að eiga sæti á þessu ljóðaþingi, og margar vísur eftir aðra eiga þar ekki heima. Styrkist sú skoðun mín líka af því, að safnandi hefir getið þess, að hér eigi sérstaklega að vanda til. Snjöllust á þessu Ijóðaþingi tel ég þau: Baldvin Hall- dórsson, Valdimar Benónýsson, Olínu Jónasdóttur og Hjálmar Þor- steinsson. Margt er og gott hjá Hannesi Jónassyni. Eigi að síður eru margar mætavel kveðnar vísur hjá fleirum. Hún er t. d. nógu lýsandi vísan sú arna eftir Baldvin: Hristast eikur, hníga strá; hríðin sleikir gljána. Kólgu- leika -klærnar á kinnableikum mána. Er ekki sem maður sjái tunglið gægjast fram úr skýjarofinu? Hjá Valdimar vil ég einkum benda á vísnaflokkana „Heyannir" og „I heiðagöngum": Burstir grafnar blikar á, byljum skafnar kaldra daga. Rökkurstafna rúnum frá raknar nafn og alda saga. Vísur Ólínu eru margar hugljúfar og lýsa djúpri viðkvæmni: Von í barmi byltir sér bæld á harmadögum.
Beinir tenglar