194 Rilsjá. IÐUNN Rósin varma vikna fer vors í armalögum. Hjálmar á Hofi hefir of( birt snjailar vísur í „Iöunni", sem eru í kveri þessu, t. d. Bætur allar eyðast máls o. s. frv. og: Var þar öngum vegur beinn — valda þröngu börðin. — Ég hef löngum labbað einn lífs um „Qönguskörðin". Vísan er að mörgu góð, þótt óeðlilegt sé að tala um þröng börð. Hin vísan, sem prentuð var með í „Iðunni" (Eftir víða farin fjöll o. s. frv.) hefði engu síður mátt vera með. Annars hefi ég ekki tíma né rúm til að rýna mikið einstök skáld og sízt ein- stakar vísur. Þeir Sigfús Sigfússon og Pétur Sigurðsson hefðu helzt ekki átt að vera fulltrúar á þessu þingi, því að varla hittist vísa eftir þá, sem verulegt bragð sé að. Þótt margt sé vel um Sigfús sem fræðimann, þá virðist, ef dæmt er eftir þeim vísum, er hér birtast, að hann sé ekki skáld: Marglofuð meistarasmíði mikið þótl bókmentir prýði. Ofgar og ýkjur í Njálu athyglið virðingu stálu. Slíkt er enginn skáldskapur. Auk þess er þetta alls ekki ort undir rímnahætti, heldur undir gömlu sálmalagi með réttum þrí- liðum og því rangt að taka hana í vísnasafnið. Rímnahætlir eru ávalt ortir undir réttum Ivíliðum. Þá vil ég, sem dæmi þess, hvað á ekki að taka í slíka bók, tilfæra þessa vísu: Það var golt þú giftir þig, gráta kjaftamellur. Þelta fanst þeim fyrir sig fjandi vondur skellur, Það er vel fyrirgefanlegt, að þessum vísum sé fleygl fram, en engin áslæða er að vernda þær frá gleymsku. Helzt til ættrækinn hefir safnandi verið í vali vísna efiir föður sinn: Veðradúrar valda því, vonamúrar falla: Hríðarskúrum ofan í íslands-búrin fjalla. Vísan er óskiljanlegt stagl. Fleiri óhæfar vísur hefi ég hnotið um, þóll ekki hafi ég rúm til að taka þær upp hér.
Beinir tenglar