iðunn Ritsjá. 195 Vísnasafn þetta er að efni til sem aörar alþýðuvísur, um nátf- úruna 09 veðrið, um tilfinningar skáldanna, drauma þeirra og þrár og margar þeirra eru tækifærisstökur, sem hin ýmsu atvik og til- efni hafa eins og lagt á tungu þeirra. Vil ég að endingu nefna þessar stökur: Oftast var mér vinafátl, var því gjarnt að hrasa. Lengst af hef ég aðeins átt angan tæmdra glasa. Og þessa snjöllu, hástuðluðu vísu: Helgra kenda hörpuspil hjá mér tendrast, glæðist; hugur bendir hæða til hann svo endurfæðist. Vfirleitt er meiri vandi að yrkja stöku, en margur hyggur. Menn gera meiri kröfur til vísna en annara ljóða. En ekki má vænta þess, að einstök vísa feli í sér umfangsmikið skáldverk; en eigi að síður getur góð sfaka verið ljómandi listaverk, þótt stutt sé. Virðast mér hagyrðingar yrkja minna undir hinum margbreyti- legu rímnaháttum. Er hringhendan einkum að fá yfirhöndina. Tit gamans set ég hér tölu bragarháttanna og hve margar vísur eru ortar undir hverjum. Við fljótan lestur reiknaðist mér það svo: Undir ferskeytlu (frumhættinum) eru ortar 127 vísur, hringhendu 162, frumhendu 5, oddhendingu 3, eða undir ferskeytluættinni alls 297 vísur, gamalli langhendingu 15, nýrri langh. 9, skammhendingu 11, nýhendu 14, samhendu 8, gagravillu og gagraljóðum 3, stiklu- viki 1, og ættleysingi er 1. Af þessum háttum eru aðeins 2 vísur slétlubönd. Að Iyktum vil ég taka það fram, að þólt ég telji allmikla galla vera á ritinu, þá stendur það eigi að baki Stuðlamálum i., og álít ég ávinning mikinn að vísnasöfnuninni. Ættu kver þessi að kom- ast í sem flestra hendur. Varla mun það einhlítt, að höfundar sendi safnanda ótilkvaddir Ijóð sín. Þekki ég góða hagyrðinga, sem hafa ekki látið þar til sín heyra, en geng hins vegar út frá því, að þeir gerðu það, ef snúið væri sér beint lil þeirra. Jóhann Sveinsson frá Flögu.
Beinir tenglar