Kirkjuritið

						2                             Ávarp ritstjóranna.               KirkjurítiíS.

það kann að vera, þá verður ekki hjá því komist að

herja á heiðin tröll, sem löngu ættu að vera orðin stein-

runnin í Ijósi trúar og vísindalegrar þekkingar. „Kirkju-

ritið" getur ekki leitt það hjá sér. Trúarsókn og trúar-

vörn verður að haldast þar í hendur, er þörf krefur.

En vopnunum skyldi beita með kærleika til mannanna

sjálfra, sem að drásinni standa. Blindni þeirra er harms-

efni, en ekki reiði og haturs.

Þá er það einnig öllum Ijóst, að þjóð vor á nú við

mikla erfiðleika að stríða eins og aðrar þjóðir, þrátt

fyrir stórkostlegar og hraðar umbætur á mörgum svið-

um og sívaxandi ytri menningu. Svo þungt farg legst á,

að ofvaxið virðist nema samtaka þjóð að lyfta því Grett-

istaki. En hvernig er varið samtökunum þeim? Um það

þarf ekki að spyrja: Ófriðar-bál og haturs æðir, og

hversu mikið gott hlýtur ekki að farast í þeim eldi —

bæði siðgæði og trú. Á þessari nýju Sturlungaöld

verður kirkjan að velja sér sama hlutskifti sem forð-

um, að flytja friðarmál kristindómsins og á þann hátt

reyna að bera klæði á vopnin. Að því vill „Kirkjuritið"

vinna eftir því sem það má.

Hvað gagna allar verklegu umbæturnar, sem að er

kept, ef siðgæði þjóðarinnar hrakar — ef hún bíður tjón

á sálu sinni? Menning, sem aðeins stefnir að ytri fram-

förum, en vanrækir andlegt uppeldi og þroska hins

innra manns, er mergsogin og getur ekki leitt til gæfu.

Ef Guð gleymist, ef eitthvað annað er sett í hans stað

og hjartað gefið því, þá fer eins og stendur í þjóð-

söng vorum: Vér deyjum. „Vér deyjum, ef þú ert ei

Ijós það og líf, sem að lyftir oss duftinu frá".

Það er fagnaðarerindi Krists síðast og fyrst, sem

„Kirkjuritið" vill leitast við að halda á lofti. Fagnaðar-

erindið eitt getur varið jafnt sál einstaklingsins og þjóð-

arsálina þvi að verða hungurmorða. Það boðar þann

kærleika, sem líkt og sólin „leggur smyrzl á lífsins sár

og læknar mein og þerrar tár". Það sýnir, að óeigin-