Kirkjuritið

						8                       Ásmundur Guðmundsson:         Kirkjuritið.

hljóða bréf, aðeins örfá orð, mintist ekkert á misklíðar-

efnið en kvaðst hafa borið til þeirra þungan hug, sig

tæki það sárt og hann beiddist fyrirgefningar á því.

Efst á hverju bréfi ritaði hann hendingar, sem brugðu

ljósi yfir það, er hann hafði séð í anda og reynt undir

krossi Krists.

Þetta voru fyrstu sporin, sem hann steig i áttina til

nýs lífs og til þess að bæta fyrir liðna æfi. Þau voru

þung að sönnu, en þau réðu úrslitum. Hann lét svo oft

um mælt síðar: „Við komumst ekkert áleiðis fyr en við

viljum af heilum hug gefa líf okkar Guði á vald og upp-

ræta það, sem sjálfselskunni er kærast, hversu sárt sem

það kann að vera."

Hann tók nú að segja öðrum frá þvi, sem hann hafði

reynt, einkum ungum mönnum, og áhrifin af þvi urðu

svo mikil, að margir þeirra létu af svalli og hirðuleysi

og urðu beztu og nýtustu menn. Heimtu foreldrar aftur

sonu, sem áður höfðu setið um hrið við „svínanna

draf".

Þá fól John Mott, stúdentatrúboðinn frægi, Buchman

að starfa á vegum K. F. U. M. við Pennsylvaníuháskóla.

Hann kom þangað 1909, og var heldur kuldalega tekið.

Stúdentar og kennarar sýndvi honum óvild og tortrygni,

enda virðist þá hafa verið þar einna mestur og almenn-

astur áhugi á drykkjuveizlum. Buchman sá þegar, að

það mundi koma fyrir ekki að fara að boða þarna til

guðsþjónustna og trúmálafunda. Hann yrði að fara alt

aðra leið. Hægt og hægt komst hann i kynni við þá, sem

mestir vóru áhrifamenn í háskólanum, og beið þess, að

þeir tækju að fyrra bragði að minnast á kristindómsmál.

Þannig tókst honum með framúrskarandi nærgætni og

lægni að vekja hjá þeim áhuga. Smám saman fór háskóla-

lífið að breytast, drykkjuskapur og allskonar óregla að

fjara út, en löngun að verða almenn hjá stúdéntunum

til þess að kynnast kenningu Krists. Þeir tóku að lesa

saman Nýja-testamentið og nutu við það leiðsögu Buch-