Kirkjuritið

						Kirkjuritifc.           Oxfordhreyfingin nýja.                        13

man hefir ferðast um hnöttinn með stórum flokki og í

hverju landi, sem þeir hafa starfað, hefir hreyfingin

eignast styrktarmenn og fylgjendur. H-ún nær nú meira

og minna austan frá Japan og vestur að Kyrrahafi, sunn-

an frá Eyjaálfu og til Norðurlanda, eða m. ö. o. hún á

stöðvar í öllum heimsálfum í um 50 þjóðlöndum, þar

á meðal 13 hér í álfu. Fylgismenn hennar eru af öllum

stéttum, en hve margir, veit enginn, þvi að hún er ekki

sértrúarflokkur, heldur þiggur liðveizlu allra kristinna

manna, hvað sem trúarskoðunum þeirra kann að líða.

Hún hefir hvorki félagatal né hirðir um skipulag, held-

ur vill blása lífsanda kristindómsins í mannlífið, svo að

það læknist.En svo mikið mun mega telja vist, að á

hverju ári bætist við fylgismannaflokkinn hundruð og

þúsundir. Ef til vill er saga Oxfordhreyfingarinnar nýju

í aldarfjórðung glegsta dæmi vorra tíma um vaxtar-

magn mustarðskornsins, er verður að feiknarstóru tré

og breiðir greinar víðar og víðar um heim. Og að sama

skapi vex stórhugurinn. Mun hann hafa komið hvað

skýrast fram á síðasta alþjóðamótinu í Oxford i sumar,

sem leið, er þúsundir manna streymdu til. „Það er heil-

agur andi", segja þeir, „sem hefir vakið hreyfinguna og

stjórnar henni. Ekkert mun verða oss um megn, er vér

vinnum í krafti hans". Einn aðalmaður þeirra í Oxford,

Kenarthon Twitchell komst svo að orði um verkefni

hreyfingarinnar og markmið:

„Vér viljum gjörbreytingu á sviði félagsmálanna-

Pyrir oss vakir að reisa þar alt úr rústum og byggja á

vílja Guðs. Vér föllumst á sannleikann forna, að mann-

eðlinu verði breytt, og nú er unnið að því í fjölmörgum

löndum. Eigingirni og ótti verða að víkja fyrir mætti

Jesú Krists. Æskan fyllist eldmóti og löngun til að

vinna afreksverk. Karlar og konur fórna lifi sínu og

horfa ekki til annara launa en þeirra að vita, að þau

eru á þeirri leið, sem ein mun liggja út úr raununum og

hörmungunum. Alheimsborgarar mynda alþjóðasamtök