Kirkjuritið

						Kirkjuritið.

SOLARSÝN.

Miðsvetrarblót voru í heiðnum sið framin til að fagna

sól og langdegi. 1 kristnum sið svara jólin til miðsvetr-

arblóta. En í rómverskum sið voru þau hátíðleg hald-

in sem íæðingarhátíð Míþra sólguðs og voru táknræn

hátíð um það, að dýpstu lægð skammdegisins væri náð,

og þaðan frá æki sól á norðurvega og dag tæki að lengja.

Og af þvi að kristnir menn litu á spámanninn Jesúm

Krist sem eins konar andlega sól, leiðarljós í andleg-

um efnum, þá þótti kirkjufeðrunum vel til fallið, að

fagna fæðingu hans á þessum vegamótum ljóss og

myrkurs.

Þannig er xniðsvetrarfagnaður sá, sem vér kristnir

menn höldum, bæði heiðins og kristins uppruna, og fer

vel hvorttveggja merkingin. Því að hátiðin ber með þvi

móti enn gleggri vott um Ijóssækinn hug mannkynsirts.

Það er hin sama hugsun, sem liggur til grundvallar

lyrir þessum fagnaði og vakir fyrir höfundi Hávamála,

er hann kveður.

Eldr es baztr

með ýta sonum

ok sólarsýn.

Petta var jólaguðspjall forfeðra vorra, og það getur

einnig verið vort guðspjall, jafnt í eiginlegum sem and-

leguin skilningi. Enda þótt vér séum ekki beinlínis sól-

ardýrkendur eins og margar þjóðir hafa verið — og

er sá átrúnaður ekki ógöfugur — þá vitum vér það

samt, að sólin er vor raunverulegi aflgjafi, yl- og ljós-

Sjati hér á þessari jörð, hvernig sem háttað er hinum

uPprunalega lífgjafa, sem heimana skapar. Og læknarn-

2*