Kirkjuritið

						20                       Benjamín Kristjánsson:           KirkjuritiS.

ir segja, að sólargeislarnir séu ekki aðeins þeir lifgeislar,

sem hlaða skaut jarðarinnar orku og gefa skilyrðin til

þess, að ólífræn efni breytist í lífræn, í þeim er einnig

fólginn margvislegur kyngikraftur, sem orkar beint á

alla lifendur og gefur þeim heilindi og fjör, likamlega

og andlega velsæld. Án sólarinnar mundum vér hel-

frjósa og verða að nátttröllum á stuttri stundu. Þess-

vegna er mikil spekt og ma'nnvit fólgið í þeim orðum,

að súlarsýn sé bezt með ýta sonum.

En eins og birtan og ylurinn eru ágæt i eiginlegum

skilningi, þannig er og i andlegum skilningi eldur til-

finninganna og sólarsýn vitsmunanna bezt allra gæða. Að

vísu verður að fara samferða dugur til athafna, en ég

hygg, að svo muni ávalt verða, þvi að það er mála sann-

ast, sem mikill rithöfundur hefir einu sinni sagt, að

letin stafi fyrst og fremst af skorti á gáfnafari; ef vér

skildum hina brýnu, aðkallandi nauðsyn starfsins, og

þá dásamlegu ávexti, sem starfið gefur, þá mundum

vér aldrei láta nokkra stund ónotaða — heldur nota

hana með sama fögnuði og áfergju, eins og maður, sem

gefinn er stundarfriður til að bjarga lifi sinu. Vér töl-

um að vísu um, að eilífðin sé löng og að nógur sé þess-

vegna tíminn til smávika, en þetta kemur aðeins af þvi,

að vér skiljum hvorugt þessara hugtaka og vitum ekk-

ert, hvað vér eigum við með þeim. Skáldið, sem sagði,

að fyrir Guði væri einn dagur sem þúsund ár og þús-

und ár sem einn dagur, skildi rök eilífðarinnar miklu

betur. Og eins er um Longfellow, er hann kemst þann-

ig að orði:

„Hvað er tíminn? Ekki skugginn i sólskífunni eða

slög klukkunnar eða sandrenslið í tímaglasinu. Ekki

heldur dagur eða nótt, sumar eða vetur, mánuðir, ár

eða aldir. Þetta eru aðeins hin ytri tákn hans eða mæli-

kvarði. Tíminn — það er lif sálarinnar!"

Með þessum orðum er að mínu áliti lagst dýpst í að

útskýra, hvað tíminn er eða hlýtur að vera frá voru sjón-