Kirkjuritið

						Kirkjuritiö.                       Sólarsýn.                                   21

armiði: Hann er enginn veruleiki, sem er utan við

oss sjálf. Fram hjá hnjúknum í sögu Gests Pálssonar

þutu aldirnar eins og eitt einasta augnablik. Timinn hef-

ir það eitt innihald eða gildi fyrir oss, sem hugsanir

vorar, tilfinningar og störf gefa honum, og þau atvik,

sem utan við oss verða. Tíminn er líf sálarinnar! Og

á sama hátt hefir Guð lagt eilífðina í brjóst maiinsins,

eins og Ritningin kemst að orði. Það er að segja: Eilífð-

in hefir þá eina merkingu fyrir oss, hvernig lífið spegl-

ast í djúpi sálarinnar. Og þetta er það, sem allir dul-

spekingar og spámenn hafa átt við, þegar þeir hafa tal-

að um eilífðina. Þeir hafa ekki talið eilífðina fyrst og

fremst endalausan tíma, heldur tilfinningar og hugs-

anir, sem eru svo magnmiklar, að þeirra djúp er óend-

anlegt. Þegar maðurinn hlýtur slíka reynslu, þá fyrst

er hann farinn að lifa í eilífðinni, þá fyrst getur hann

trúað á eilífðina. Og þetta er það, sem Jónas Hallgríms-

son á við, þegar hann kveður eftir vin sinn, séra Stefán

Pálsson:

?        „Hvað er langlífi?

Lifsnautnin frjóva,

alefling andans

og athöfn þörf;

margoft tvítugur

meira hefir lifað

svefnugum segg,

er sjötugur hjarði".

Hversvegna er ég nú að staðnæma hugsun vora við

þessi tvö hugtök tíma og eilifð og leita skilnings á þeim?

Það er vegna þess, að min trú er sú, að sólarsýn

xkilninsgins sé bezt í öllum efnum og það sé skilning-

urinn, sem oss vanhagar mest um á hverju ári og um

bver áramót. Og vor miðsvetrarblót eru ennþá haldin

W að fagna sól og birtu. Það er margt talað um hin

ytri teikn tímanna, sem mest ber á, svo sem ófriðar-