Kirkjuritið

						22                       Benjamín Kristjá'nsson:           Kirkjuritið.

horfur, atvinnuleysi, stjórnarbyltingar, verðfall og hall-

æri. — En mér finst mannkynið svo oft í baráttu sinni

við hina ytri örðugleika og annmarka líkjast þeim, sem

fljúgast á við skuggann sinn og sjá í honum draug, þar

sem draugurinn er i raun og veru í þeim sjálfum. Hin-

ir ytri örðugleikar: Ófriðartíðindi, atvinnuleysi og fá-

tækt eru i raun og veru ekkert annað en skuggi af

hinum innri örðugleikum þeirra: skilningsleysi, van-

þekking og ágirnd, öfund og fjandskap. Ekki svo að

skilja, að þetta hljóti að hitta hvern mann í beinu hlut-

falli við það, sem hann hefir brotið af sér, því að marg-

ur er krossfestur og píndur fyrir annara syndir, heldur

þannig, að mannkynið i heild hlýtur að vippskera það

eitt, sem það sáir til. — Allir atburðir hljóta uppruna-

lega að koma innanað úr sál mannanna og vera

ófullkomnir fyrir þá sök, að mennirnir eru enn ekki

farnir að lifa fullkomnu lífi andlega. — Þeir lifa í tím-

anum, en ekki eilífðinni og störf þeirra og líf eru eftir

sama mælikvarða grunn og ófullkomin, sem hugsánir

þeirra, skilningur og tilfinningar eru grunnar og bundn-

ar við hverfula hluti.

Þessvegna ríður okkur mest af öllu á að skilja það,

að tíminn er líf sálarinnar og að eilífðin er í ennþá

dýpra skilningi líf hennar og að vér getum þessvegna

aldrei yfirstigið örðugleikana, nema með þvi, að hverfa

inn í eilífðina, ekki með því að deyja, heldur með því

að fara að lifa fullkomnu lífi.

Tíminn, hversu endalaus sem hann er, getur þó aldrei

orðið eilífur, fyr en vér lærum að gera hvert augnablik

öilíft — en það getur aðeins orðið með því, að hlaða það

af krafti, kærleika, hugsun, viti og starfi — í einu orði

sagt — þróttmiklu lífi, sem eitt felur hið eilífa eðli í sér.

Starfið 'er vegurinn, hinn þröngi vegur um himnariki,

eirts og Jesús orðaði það. Ef allir hlutir hörfa nú illa

eða ógiftusamlega bæði fyrir oss sjálfurii sem einstakl-

ingum og fyrir þjóðfélögunum (en úr þvi gérum vér þó