Kirkjuritið

						Kirkjuritið.                       Sólarsýn.                                   25

Vér erum oft ör á að gera nýjárs ákvarðanir, en vér

erum venjulegast jafnfljót að brjóta þær og láta þær

sér til skammar verða. Þetta kemur af því, að vér höf-

um ekki dug í oss að leggja lífið við. Vér höfum ekki

þennan næma skilning forfeðra vorra á því, að líf vort

hlýtur að liggja við, að vér drýgjum þær dáðir, er vér

einu sinni komum auga á, að oss sæmir að gera og ber

að gera. Því að hver sem lækkar seglin fær ekki að

eins við það óvirðing og vantraust á sjálfum sér, heldur

tapar einnig við það þeirri dýpstu gleði, sem lífið getur

gefið, þeirri gleði, að vinna sitt ýtrasta og komast með

því í samband við eilífðina í sál sinni og skynja með

því þann óumræðilega fögnuð, sem alt annað verður

að dufti og ösku í samanburði við.

Enda þótt enginn vafi leiki á þvi, að forfeður vorir

hafi oft stigið á hlut réttlætisins, jafnvel þegar þeir

hugðust að vinna hin mestu drengskaparverk — þá

hafa þeir þó áreiðanlega að sumu leyti haft meiri

reynslu af eilífu lífi en vér — af þvi að þeir lögðu jafn-

an líf sitt að veði við afrekum sínum og gátu eigi armað.

Þetta er það, sem vér þurfum að læra af þeim. Ef

vér viljum nálgast fortjald eilífðarinnar, þá getum vér

það ekki með öðru móti en því, að gefa hverju augna-

bliki eilíft gildi með störfum vorum, heitstrengdum til

hins ýtrasta. Og með því móti umbreytum vér eigi að

eins vorum innra manni til góðs, heldur einnig öllum

Peini ytri taknum, sem renna yfir himin sögunnar, þeim

laknum, sem ægja oss óhamingju og feigðarspám í

°yrjun hvers árs og láta sérhvert ár drukna í blóði og

böhnóði.

Allir timanlegir hlutir hverfa og breytast. Mennirnir

s.lalfir fölna eins og gras, eins og ritningin segir, og eng-

mn skyldi undrast það, þótt vor ytri maður hrörni, því

ao jafnvel himnarnir brynja í rúst i fylling timans —

solkerfin slokkna og eyðast og jörðin visnar upp eins

°g strá.