Kirkjuritið

						Kirkjuritið,

KLUKKURNAR í SEVILLA.

Lestin rennur suður úr Sierra Morena, og Andalúsíu-

sléttan blasir við. Það er snemma morguns, liklega um

kl. 5. Við vöknum og förum að núa stýrurnar úr aug-

unum. Sólin er nýkomin upp, þessi sól, sem nú á enn

einu sinni að baka hlýjustu sléttu í Evrópu. Fólk er

komið út til vinnu þótt snemt sé. Það er betra að vinna

kvölds og morguns heldur en um hádegið, þegar sólin

er kynt sem glaðast.

Við komum nú bráðlega að Guadalquivir, Vad-el-

Kabir, „fljótinu mikla", sem rennir sér þóttalega vestur

eftir dalnum, áleiðis um Cordova og Sevilla. Það eru

^ögustaðir miklir, sem við erum nú að nálgast. Fljótið

fylgir nokkurnveginn hæðadrögunum að norðan, alla

!eið til Cordova. -

Cordova er ekki stór bær né glæsilegur. En hér var

einu sinni svo að segja miðstöð Evrópu. Hér lenti Ab-

uerrahman, sá eini, sem undan komst þegar Ommejad-

arnir í Damaskus voru brytjaðir niður. Hér setti hann

stofn nýtt kalífadæmi, sem náði smámsaman svo

miklum viðgangi, að það bar af móðurinni í Austurálfu.

^á merki sjást nú um þessa fornu frægð. Hér er hálf-

Serður kotbær, hvorki nýr né gamall. Við áttum okk-

llr a uppdrættinum og komumst á þráðbeina og breiða

§°tu, sem liggur frá járnbrautarstöðinni inn í bæinn.

^n er hún þrýtur tekur við völundarhús af krókóttum

°g þröngum götum, eða réttara sagt geilum. Það er ekki

Ve| góð lyktin í þessum geilum, en þær eru miklu sval-

ari og notalegri en breiðu göturnar.