Kirkjuritið

						30                             Magnús Jónsson:                 KirkjuritiS.

af súlum og bogum. Eins og augað eygir í hálfrökkrinu

þenjast bogagöngin í allar áttir. Sjálfar súlurnar eru

litlar, og þó að þær skifti hundruðum, eru varla tvær

súlur eins. Þær eru úr ýmsum efnum og ýmislegar að

lit og lögun. En allra furðulegastir eru bogarnir í loft-

inu, úr hvítum og rauðum steinum á víxl. Sumstaðar

flæðir birtan inn, en á öðrum stöðum er rökkur, og alt

þetta glitrar svo einkennilega fyrir augum manns, að

einsdæmi mun vera. Er nú stöðugt unnið að því að end-

urreisa þetta forna furðuverk, en liklega fæst það aldrei

aftur í sína upprunalegu mynd. Meðal annars er mar-

maragólfið, sem nú er, fullu feti hærra en forna gólfið

var. Hefir verið grafið niður að því á köflum, en ekki

mun það vera tilgangurinn að grafa nýja gólfið burt

að svo komnu.

Um hádegisbilið fórum við af stað til Sevilla. Þar er

stutt á milli, 3—4 tímar á lélegri eimlest. Logandi sól

og skrælnuð jörð, beinharðir og mergþornáðir karlar á

stöðvunum. Það er hreinasta furða, að gróður skuli

endast hér yfir sumarmánuðina. I 3—4 mánuði kemur

áldrei dropi úr lofti, ekki skýflóki á himininn heldur

sól — sól — sól. En olívutrén una vel hitanum og sækja

rakann djúpt úr jörð. Alt landið er freknótt af olívu-

trjám, og maturinn smitar af olívuolíu. Á einstaka stað

sjást vínekrur eða maís, og ef til vill eitthvað fleira.

Kaktusar, mannhæðarháir, tindóttir, brotnir og óbermi-

legir, girða víða járnbrautarsvæðið. En í fjarska fer að

sjást til borgarinnar, og nú bregður fyrir turninum

mikla, Giralda. Hann er auðþektur jafnvel þeim, sem

sér hann í fyrsta sinn, eftir myndum og lýsingum. Hann

sést fyrstur af borginni, og hann hverfur síðast.

Dómkirkjan í Sevilla!

Það  er  ekki  ytra  útlitið,  sem  gerir  dómkirkjuna  í

Sevilla að einu af frægustu húsum í veröldinni, enda