Kirkjuritið

						Kirkjuritifi.        Kirkjuklukkurnar í Sevilla.                    31

sést hún illa utan frá. Henni er troðið inn í lítið og

þröngt pláss, það er að segja, plássið er stórt, en hún

er svo ógurlega stór sjálf, að það verður svo sem ekk-

ert afgangs!

Hún líkist því mest húsaþyrpingu, húsahrúgu, burst

upp af burst, hús upp af húsi, þak ofan á þaki, brún

við brún. Hún er eins og bæjarhluti, eins og margar

hallir, með ýmsu sniði, hafi verið reistar þarna, hver

ofan í annari, og kirkjan innan um alt saman. Hér er

gotneskur gafl, með hliði svo skrautlegu og háu að ó-

mögulegt er að til séu hærri dyr í veröldinni. Inn um

þær gætu háir turnar gengið án þess að beygja sig. Til

hliðar er eins og framhlið á stórri höll, en þegar inn er

komið, þá er þetta stóreflis kirkja, og sé gengið gegnum

hana er komið inn í stóran garð, við norðurhlið dóm-

kirkjunnar. Þar er annað skrauthlið inn í kirkjuna.

Það hrundi nýlega í jarðskjálfta og er ekki lokið að

endurreisa það. Við suðurhliðina sést ekki i dómkirkj-

una fyrir einhverjum aukahúsum, sem teygja sig upp

eftir hlið hennar eins og undirfjöll, en að austan, þar

sem kórhvelfingarnar hrúgast hver upp af annari, getur

að Jíta skrautlega og tignarlega sjón, Giralda, klukku-

turninn.

Aldrei er útsýn fegurri úr Giralda, en um eftirmiðdag-

inn, og nú var því afbragðs tækifæri. En undir turninum

em dyr inn í kirkjuna, og þá freistingu var ekki unt að

standast, að gægjast inn, og sjá hvernig umhvorfs væri

lr>ni í þessu gráa fjalli, stærstu gotnesku kirkjunni í

kristninni.

Á næsta augnabliki vorum við komin inn i f jallið. Þar

Var svalt eftir brunann a götunni, og skuggsýnt eftir sól-

skinsdýrðina. En smámsaman laukst upp þessi nýi heim-

Ur- Við stóðum í öðrum endanum á geysilöiigum kletta-

Söngum. Til hægri handar eru raðir af húsum, kapell-

um, með haglega gerðum járngrindum, margar mann-

hæðir, þar sem slegið járnið er fléttað eins og það væri