Kirkjuritið

						32                             Magnús Jónsson:                Kirkjuritið.

eitthvert mjúkt efni. En milli þessara híbýla, teygðust

rifjasúlurnar frá gólfi. Til vinstri var súlnaröð. Súlurn-

ar eru langt hver frá annari og virðast ótrúlega grann-

vaxnar til þess að bera fjallþakið uppi. En sú súlan,

sem næst er, reynist við nánari athugun vera ummáls

eins og laglegt íbúðarhús, og þannig eru þær allar. Það

er hæðin og vegalengdin, sem veldur því, að þessar súl-

ur sýnast grannar. Eins og tröllauknir trjábolir, vaxa

þær upp frá gólfinu, og kvísla rifjunum í bogana og

hvelfingarnar uppi í hæðunum.

Það er langur spölur eftir þessum hamragöngum, lík-

lega framt að 100 föðmum. Og brátt opnast útsýni i

aðrar áttir, inn í ný hamragöng. Og nú er þetta hús ekki

lengur hrúga af húsum, heldur einn samfeldur geimur,

hátt til lofts og vítt til veggja, dýrðlegt musteri, ótrúlegt

listaverk, stórbrotið og þó blitt, voldugt og verndandi,

eins og sjálf hin mikla móðir, kirkjan.

Árið 1401 ákvað klerkaráðið í Sevilla, að reisa svo

stóra og veglega kirkju, að aldrei yrði fram úr farið.

Önnur saga segir, að ráðið hafi ákveðið að reisa svo

stóra kirkju, að allir héldu að þeir væri orðnir vitskert-

ir. Hvorugt þetta tókst. En þegar búið var að vinna að

þessu í full 100 ár, eða árið 1506, var þarna risin frá

grunni heimsins mesta kirkja, og enn hefir engin gotn-

esk kirkja verið reist stærri.

En fullmikið höfðu menn færst í fang, þvi að fimm

árum síðar hrundi eitt hvolfþakið, og tók átta ár að

endurreisa það. Síðan hafa hvað eftir annað hrunið

spildur úr hvelfingunum í jarðskjálftum. En jafnóðum

er gert við það, og súlunum miklu hefir ekkert getað

grandað.

En það, sem dregur úr heildarsvip kirkjunnar að inn-

an, er kór sá, sem reistur hefir verið h. u. b. í miðri

kirkjunni. Kór þessi, eða prestakirkja, er hlaðin svo

miklu skrauti og dýrgripum, að sjálfsagt væri margra