Kirkjuritið

						34

Magnús Jónsson:

Kirkjuritið.

Dunurnar heyr-

ast lengi eftir að

orgelið er þagn-

að. Og ennþá

lengur bergmála

tónarnir þó í sál

þess, sem á hlýðir.

Hljómarnir eru

dánir út, en þeir

hafa vakið okk-

ur. Við vorum á

leið upp í Gir-

alda!          Hingað

komum við aftnr

á morgun og

skoðum kirkjuna.

Nú verður að nota

kvöldsólina, til

fjallgöngu og út-

sýnis yfir borg-

ina.

Eftir litla leií

finnum við sömu

dyrnar, og komum nú að þröngri smugu inn í turninn.

Er gengið í sífellu í hring í turninum, eftir hallandi

gólfi, stundum í hálfrökkri og stundum í björtu eftir

því hvernig gluggum er hagað.

Hægt og hægt fara húsin í kring að sökkva, þar sem

þeim bregður fyrir gluggasmugurnar. Kirkjan sjálf end-

ist lengst. En þó líður ekki á löngu þar til veggir lienn-

ar þrjóta og þökin taka við. Þau endast lengi. Þau koma

hvert upp af öðru, brún fyrir ofan brún. Loks sjest efsti

mænirinn á kirkjunni. En áfram er haldið í sífellu.

Loks kemur hlykkur á gangsmuguna. Það er snúið við,

og í sama bili flæðir sólskinið á móti manni. Nú er-

Inni  i  dómkirkjunni  i  Sevilla.