Kirkjuritið

						Kirkjuriti'ð.

TRYGGINGAR.

Ritstjórar „Kirkjuritsins" hafa óskað þess, að ég

ritaði um persónutryggingar, og þar sem ég er þeim

alveg sammála um það, að þetta mál, sem í niinum

augum er hiklaust langmesta mannúðarmál og nauð-

synjamál þjóðarinnar, liggi sízt fyrir utan verksvæði

þessa rits, þá hefir mér þótt rétt að verða við þessum

tilmælum, þótt erfitt sé að eiga við þetta mál nú, vegna

þess, hvað mikið los er komið á peninga og allan verð-

mæli.

Tilgangur persónutrygginga er sá, að varna því, að

nokkur maður komist á vonarvöl fyrir ósjálfráð per-

sónuleg áföll, elli, sjúkdóma eða öryrkjahátt. Og slíkar

tryggingar eiga að vera lögboðnar, menn eiga að vera

skyldir til þess að kaupa þær. Að löggjöfinni sé heim-

ilt að leggja slíkar skyldur á einstaklingana, liggur í

hinni viðurkendu skyldu einstaklingsins, að vera sjálf-

bjarga maður, eins lengi og eins vel og í hans valdi

stendur, og að henni sje þetta skylt, það getur enginn

sá maður efast um, sem viðurkennir það sem skyldu

löggjafarinnar að stuðla að almennri velmegun og

vinna að því, að hver geti búið frjáls að sínu. En þvi

má ekki gleyma, að skyldutryggingin hefir sín eðlilegu

mörk, hún getur ekki náð lengra en til þess að skylda

einstaklinginn til að vera sjálfbjarga, en að því fengnu,

verður hitt að látast afskiftalaust, hvort lífskjörin verða

meira eða minna sæmileg. Væri og ekki nema sjálfsagt,

að mönnum yrði gefinn kostur á hærri tryggingu en

hinni lögboðnu, ef þeir óskuðu þess, en vitanlega yrði

iðgjaldið þá að vera hærra.