Kirkjuritið

						40                               Gísli Skúlason:                  Kirkjuritið.

atriðið er þó það, að með þessn móti myndaðist á stuttu

árabili svo öflug sjóðstofnun, að hún yrði fær um að

leggja fram fé til fyrirtækjanna, svo að ekkert lífvæn-

legt fyrirtæki þyrfti að stranda á fjárskorti. Skal síðar

vikið að þessu þýðingarmikla atriði.

Annar helzti tryggingarliðurinn en sjúkratrygging-

arnar, sem þegar hefir verið minst á, eru ellitryggiag-

arnar. í ritgerð, sem ég ritaði í tímaritið „Iðunni" 1921,

hjelt ég þvi fram, að ellitrygging, að upphæð 600 kr. á

ári, ætti að greiðast hverjum manni frá 65 ára aldri.

Ég skal nú að vísu játa, eins og ég þegar hef tekið

fram, að mjög erfitt er nú að ætlast á um gildi pen-

inga, en miðað við þær ástæður, sem enn eru, sé ég þó

ekki ástæðu til að breyta skoðun minni á þessu. Reikna

ég þó með því, að þessi upphæð nægi til þess að varna

því, að gamalmenni þurfi að gefast upp á aðra til fram-

færslu, einkum þegar þess er gætt, að ellistyrktarsjóð-

urinn hefði nógan tíma til þess að koma upp hentug-

um elliheimilum, sem ættu kost á því að taka meira eða

minna af nauðsynjum sínum undir sjálfum sér. En

gamlir menn, sem heldur kysu að fá lífeyri sinn árlega

greiddan en ókeypis dvöl á elliheimili, ættu að hafa það

verulegan stuðning af honum, að þeir þyrftu ekki að

gefast upp.

Þá má e'ngan veginn skilja eftir öryrkjatryggingar.

Þeir menn, sem eru óvinnufærir um lengra eða skemra

bil æfinnar, kannske alla æfi, mega sízt án þess vera

að vera trygðir. Hámark öryrkjatryggingar hugsa ég

mér sama og ellitrygginguna, og að sjálfsögðu nyti eng-

inn elli- og öryrkjatryggingar samtímis. Öryrkjatrygg-

ing hugsa ég mér að menn fengju í fyrsta lagi frá 16

ára aldrij þ. e. a. s. frá þeim tíma, sem þeir hætta að

vera skylduframfæringar foreldra sinna. Og vel getur

það komið fyrir, að maður, sem um tíma hefir verið ör-

yrki, verði aftur vinnufær og félli þá tryggingin að sjálf-

sögðu niður. Það segir sig sjálft, að örugt eftirlit verður