Kirkjuritið

						42                               Gísli Skúlason:                  Kirkjuritið.

tryggiiigarliðirnir hafa ekki verið reiknaðir út, en ef

ég miða við þær ástæður, sem ég þekki til, get ég ekki

hugsað mér, að þeir myndu kosta meir e'n 100—150

kr. æfigjald af tvítugum manni.

, Ég finn enga nauðsyn á að lýsa því hér, hvað þörfin

á tryggingunum er brýn og knýjandi, og ekki ætla ég

mér heldur að fara að útmála, hvað herfilega þeir

mörgu menn verða úti, sem löggjöfin með aðgerðaleysi

sínu bókstaflega bannar að verða sjálfbjarga. Alt slíkt

liggur hverjum heilvita manni í augum uppi og þarf

engrar útskýringar við.

Sú spurning, sem hér krefst rannsóknar og svars er

þessi: Er það fær leið að ganga, að leggja svo verulegt

æfigjald á tvítugan mann, væntanlega 550—600 kr.? Og

til þess að svara þessari spurningu verður að athuga

bæði greiðslugetu einstaklingsins og eins þau hlunn-

indi, sem hann fær fyrir það, að tryggingarnar eru

starfandi.

Ef maður þá fyrst athugar greiðslugetu hvers ein-

staks manns á tuttugasta aldursári, þá er ég hræddur

um, að margir menn telji það fyrirfram ófært slíkum

manni að greiða æfigjaldið. Menn einblína þó altof mik-

ið á það meginatriði, að maðurinn er ungur og hefír

auk þess oft og einatt mjög knýjandi þörf fyrir það

fé, sem hann aflar sér, handa sjálfum sér eða foreldr-

um, sem hann þarf að styðja með vinnu sinni. Ég hefi

athugað þessa hlið málsins eins vandlega og mér er unt

og komist að þeirri niðurstöðu, að hún sé ekki aðeins

fær, heldur líka réttlát og tiltölulega auðveld. Fjöldinn

allur af unglingum vinnur sér inn allmikið kaup, sem

hjá langflestum eyðist jafnóðum fyrir allskonar hluti,

sem mjög hægt væri að vera án, og eins og ég hefi áður

drepið á, væri það fyrir margan mann mjög heilbrigt

uppeldismeðal að eiga að halda saman því, sem hann fyrst

vinnur sér inn. Væri þetta út af fyrir sig efni i langa og

sjálfsagt allfróðlega ritgerð, en hér er ekki unt að fara