Kirkjuritið

						Kirkjuritið.                     Tryggingar.                                  43

nanar út í það. Þá gætu menn og fengið láii úr sjóðn-

um sjálfum til þess að greiða með æfigjald sitt, er síð-

an borgaðist upp á 2—3 árum. Þar yrðu hreppsnefndir

°g bæjarstjórnir að hafa milligöngu. Og mér virðist það

ohjákvæmilegt, að innheimtan yrði að vera ströng og

alvarleg. Maður, sem ekki hefði aðra tryggingu að setja

en vinnu sína, yrði að sætta sig við það, þó honum

væri ráðstafað til vinnu, unz skuldin yrði greidd, öðru

visi væri varla hægt að hafa trygga innheimtu og auk

þess væri þetta nauðsynlegt aðhald fyrir unga menn, til

þess að búa sig undir að greiða gjald sitt á réttum tíma

°g þar með losna við allar ráðstafanir á sér.

Það skal að sjálfsögðu viðurkent, að ungir menn, sem

a þessum árum eru við nám og veitir því ekki af öllu

S1nu sér til framdráttar, virðast eiga rétt á því að fá

nokkurn frest á gjaldi sínu. En þetta myndi þó ekki

verða því til fyrirstöðu, að einnig innheimtan hjá þeim

yrði sæmilega trygg.

Loks gæti það komið til mála, að opinberri vinnu

yrði þannig hagað, að menn þar gætu fengið tækifæri

ti-1 að vinna æfigjaldið af sér, en að vinna kauplaust

eitt ár fyrir öðrum eins réttindum og hér er um að ræða,

pað er nokkuð, sem mér að minsta kosti kemur ekki

"I hugar að vorkenna nokkrum manni.

Spurningin, sem maður í þessu sambandi verður að

eggja fyrir sjálfan sig,  er ekki þessi:  Getur tvítugur

maour   borgað   æfigjaldið?   Nei,   spurningin   verður:

Wvaða leið er unt að ganga til þess, að gera þeim mönn-

um fært ag greiða> sem annars er það ófært?

Og að spurningin verður á þessa leið, það liggur í

augum uppi hverjum þeim manni, sem gerir sér grein

vrir þeim ávinningi, sem myndast við það, að sjóður

eins og sá, er hér myndaðist, yrði starfandi. Að vera

rygður fyrir elli og öðrum ósjálfráðum áföllum, það

er vissulega sú réttarbót, sem menn mega þakka fyrir

að fá, þó það kosti þá allmikið fé. En svo þýðingar-