Kirkjuritið

						44                              Gísli Skúlason:                  KirkjuritiS.

miklar sem sjálfar tryggingarnar eru, þá eru þær þó

engan veginn eini ávinningurinn, sem menn fá fyrir

gjald sitt og mér liggur við að segja, að þær séu það

minsta. Sá ávinningur, sem af því hlytist, að hafa starf-

ándi í landinu það fjármagn, sem tryggingarnar skapa,

hann verður meiri en með tölum verði talinn, og hann

einn útaf fyrir sig endurgreiðir mönnum iðgjald þeirra,

ekki einu sinni, heldur mörgum sinnum. Afleiðingin

af tryggingunum yrði fyrst og fremst sú, að fátækra-

framfærsla myndi stórum lækka, en afleiðingin af

sjóðmagninu yrði sú, að fé fengist til fyrirtækjanna,

svo að atvinnuleysi væri útilokað og væri vissulega ekki

unt að fá fullkomnari atvinnutryggingu. Þá yrði sjóður

eins og þessi ekki gamall, þegar hann gæti keypt veð-

deildar- og bankavaxtahréf með nafnverði og myndi

þeim, sem lán þurfa að taka, muna um minna. Þegar

fram liðu stundir, myndi tryggingarsjóður geta lánað

ríkissjóði með miklu hagstæðari kjörum en hann nú

getur notið og skil ég ekki í, að það þurfi útskýringar

við, hvílikar hagsbætur feldust í þessu fyrir land og lýð.

Hér er til svo mikils að vinna, að ekki dugir að horfa

í erfiðleikaha, heldur vinna að því að yfirstíga þá. Að

hugsa til þess að koma á almennum tryggingum, sem

ríkið kostaði — ef slíkt á annað borð væri mögulegt —

það gæti varla kostað einstaklinginn minna en það, sem

hann borgar með þessu móti, en það myndi aftur á móti

varna þvi, að nokkur sjóður gæti myndast. Að vilja

„hlífa" unglingnum við að greiða æfigjaldið, það væri í

hæsta máta misskilin velvild, það væri fyrst og fremst

lilraun til þess að „hlífa" honum við að standast áföll-

in og lifa sem sjálfbjarga maður. Einmitt það að greiða

iðgjaldið eru réttindi, sem maðurinn þolir ekki að vera

sviftur, því að með því móti færi hann á mis við þann

ávinning, sem af sjóðsstofnuninni leiðir, en sá ávinning-

ur skiftir mestu máli.

Ég get ekki skilist við þetta mál, án þess að taka það