Kirkjuritið

						

50                          Kirkjan og útvarpið.             Kirkjuritið.

um ljósara en kirkjunnar mönnum sjálfum, en til þess

að ná meiri tökum á þjóðlifinu þarfnást hú'n skilnings

þeirra og samúðar, sem hún vill helga störf sín.

KIRKJAN OG ÚTVARPIÐ.

Á síðastliðnu ári var útvarpað 81 sinni guðsþjónust-

um. Þar af 10 sinnum á virkum dögum — föstuguðs-

þjónustum og við setning Alþingis og kirkjulegra funda.

Þrem barnaguðsþjónustum var útvarpað. Auk prest-

anna þriggja í Reykjavík, sem oftast hafa látið til sin

heyra, hafa 11 aðrir kennimenn prédikað við útvarps-

guðsþjónustur, sumir oftar en einu sinni; af þeim var

einn frá Vesturheimi, séra Sigurður Ólafsson, og einn

frá Danmörku, dr. Arne Möller, er flutti messu á

dö'nsku. Öllum þessum guðsþjónustum var útvarpað

frá Reykjavík, nema 5, sem útvarpað var frá kirkjun-

um í Hafnarfirði.

Sumir halda því fram, að útvarpsguðsþjónustur dragi

úr kirkjusókn. Sjálfsagt er það satt, að minsta kosti i

bili. En þó að sárt sé að sjá kirkjusókn minni en áður,

má ekki gleyma því, hve margir njóta þess, sem sungið

er og sagt til uppbyggingar í kirkjunum, sem að öðrum

kosti hefðu farið þess algjörlega á mis. Oft hugsa ég í

kirkjunni til sjúklinganna í sjúkrahúsunum, sem hafa

heyrnartól við rúmin sín, sjúklinga og gamálmenna í

heimahúsum, sem gleðjast af því að geta tekið þátt i

guðræknisiðkunum safnaðarins, og sveitabýlanna af-

skektu, sem áður áttu þess sjaldan kost, að njóta messu,

og þeirra, sem eru á skipununi úti á sjó. Nú heyra á-

reiðanlega miklu fleiri en áður hér á landi boðskap

fagnaðarerindisins — og það er fagnaðarefni.

En alt um það ættu þeir, sem kirkju geta sótt, að hafa