Kirkjuritið

						Kirkjuritið,

HLJOÐAR STUNDIR.

Eftir dr. med. H. I. Schou yfirlæknir.

Vér nútímamenn þörfnumst hljóðra stunda. Á þvi

getur enginn vafi leikið. Vér lifum á eirðarleysistímum.

Kröfurnar berast til vor úr öllum áttum. Vér verðum

sífelt fyrir nýjum og nýjum áhrifum af atburðum og

umhverfi. En það, sem oss skortir, er hljóðar stundir,

(Uúp íhugun, innileiki, bænahald.

Vér verðum að gefa oss tóm til þess, að eignast hljóð-

ar stundir i daglegu lífi voru. Vér megum ekki lála

daglegt bænahald né heimilisguðrækni undir höfuð

leggjast. Það getur oft orðið örðugt fyrir lækni. Hann

fer seint að hátta og verður fyrir ónæði á nóttunni,

sJúklingar eru i biðstofunni og síminn hringir. Það þarf

að taka mikla rögg á sig til þess að loka dyrunum í

nokkrar mínútur. En ef til vill verður betra að fara

stundarfjórðungi fyr á fætur á morgnana. Ef oss auðn-

ast þetta, þá auðgumst vér mjög við slíka bænarstund.

Þá verðum vér einnig að eiga hljóðar stundir á sunnu-

dögum. Hlé þarf að verða á spítalastarfinu, eftir því

sem kostur er. Reynslumáltíðir, blóðrannsóknir, komu

sjúklinga og burtför má oft einskorða við virka daga.

Starfsfólki spítala er mikill greiði gjörður með því, að

vfirlæknirinn sjái því fyrir kyrð og næði á sunnudögum.

Hversu gott væri það ekki fyrir oss, að geta fengið

meiri kyrð í guðsþjónustunni. Það er mikið mein, að

vér skulum ekki hafa hér eins og í öðrum löndum nokk-

urar  mínútur til  hljóðrar  bænar*).   Söfnuðurinn   fer

*) Samkv. nýju íslenzku helgisiðabókinni er ætlast til þess, aö

við hverja guðsþjónustu hér á landi sé þögn til hljóðrar bænar,

annaðhvort á undan postullegri kveðju af stól eða á eftir bless-

unarorðunum frá altari.