Kirkjuritið

						54                              Hljóðar stundir.                 KirkjuritiS.

venjulega út á undan altarisgöngu og skírn, þó að gott

væri að eiga þá í kirkjunni hljóða stu'nd.

Náttúran veitir mikla hjálp. Óvíða geta menn eins

heyrt rödd Giiðs, ef peir hafa eyru til þess og hafa van-

ist því. Hæfileikinn til þess vex hjá ýmsum með aldrin-

um. Menn verða hógværir.

Svö eru það allir trúmálafundirnir. Er það rétt að

hafa þessi miklu ræðuhöld? Varðar mestu ura orðin?

Væri ekki unt að koma því svo fyrir, að nienn ættu sam-

an hljóðar hátíðisstundir og gætu hvílst, er þeir vildu,

fengið sér göngu, sökt sér niður í djúpa íhugun, lesið

og átt góðar samræður við aðra?

Hljóð stund er að visu tvíeggjað sverð fyrir nútima-

menn. Hún er viðkvæm og brothætt í óvönum höndum.

Margir menn verða agndofa og falla í stafi á hljóðum

stundum. Hugsanirnar komast allar á ringulreið. Ein-

veran vekur þeim óró, af því að þá brestur æfingu og

vana á að færa sér hana í nyt. Hér er hlutverk fyrir

presta og leikmenn, að kenna hverir öðrum að biðjast

fyrir í svefnhúsinu. Öruggust og dýpst er sú kyrð, sem

vér getum öðlast í hugskoti sjálfra vor. Reistu þér helgi-

dóm hið innra. Reyndu þrátt fyrir amstur og annríki,

óró og leiðindi að eiga friðaðan blett í sál binni, þar

sem þú getur altaf verið á bæn. Þótt þú sért þar aðeins

sekúndur — þótt þú getir aðeins rent augum til Guðs,

þá muntu fá svölun. Það mun verða erfitt að ryðja

veginn. En þegar hann er ruddur, þá munt þú oft fara

hann. Göfugur tilfinningarmaður verður að eiga sitt

musteri, sem hann getur horfið til, til þess að finna

sjálfan sig og eilíft upphaf sitt. Reyndu að byggja það,

re^aidu það með þolgæði,  og það mun takast.

Vér þörfnumst kjarngóðrar andáns fæðu til þess að

f ullnægja þeim kröfum, sem gjörðar eru til vor sem lif-

andi, starfsamra manna. Ein helzta andans fæðan er

kyrlátar stundir. Þær láta eilífðaruppsprettur streyma

til vor. Þær leiða oss nær Guði.