Kirkjuritið

						58                             Erlendar bækur.                 Kirkjuritið.

U. K. hefir hún aflað sér mikilla vinsælda og álits, og hefir

verið þjóð sinni til sæmdar, hvar sem hún hefir dvalið. Fjöldn

af vinum hennar hefir því tekið þessari bók hennar fegins

hendi, og óhætt er að fullyrða, að hún hafi ekki orðið nein-

um vonbrigði, eins og bezt má sjá af ummælum danskra blaða.

Enda er bókin prýðilega samin og á skilið að verða lesin af

mörgum. í henni eru bæði smásögur og frásagnir um raunveru-

lega viðburði, 9 sögur alls. Lengsta sagan, sem bókin er nefnd

eftir, o'g nokkrar fleiri, gjörast á íslandi. Allar eru sögurnar

vel sagðar og ná tökum á tilfinningum lesandans. Minnisstæð-

ust verður mér fyrsta sagan, er gjörist i Noregi, um litla dreng-

inn draumlynda, sem ekki fékk að leika sér með félögum sin-

um í skólanum. Átakanleg er síðasta sagan, um hörmungarnar

á Finnlandi 1918 og píslarvætti kirkjunnar manna, þegar rauðu

hersveitirnar æddu yfir landið. Minnir sú lýsing mig á frásögn

finska prófessorsins Arthur Hjelt af hörmungum þessum á

kirkjufundinum á Vesterbygaard í Danmörku í ágúst 1919.

Hefi ég aldrei' hlustað á sorglegri Iýsingar en þær, sem pró-

fessor þessi gaf af viðburðunum í Finnlandi 1918, en þær voru

í fullu samræmi við lýsingarnar í „Trange Tider" í bók þessari.

Fröken Ingibjörg Ólafsson á þakkir skilið fyrir þessa ágætu

bók sína, sem er þess verð, að hún nái mikilli útbreiðslu með-

al landa hennar hér heima.

John Nome: „De unge teologer og vár kirkes behov". — Oslo

1934.  Lutherstiftelsens  forlag. — 62  bls.

Fyrir nokkrum árum var prestaekla i Noregi, eins og víðast

á Norðurlöndum, en nú er þetta gjörbreytt, þar eð guðfræð-

ingum hefir fjölgað mjög síðustu árin. Bíða nú margir guðfræði-

kandídatar embættislausir, svo að til vandræða horfir, eins og

á rnörgum öðrum sviðum. Hvað er unt að gjöra? spyrja menn.

Presturinn, sem er höfundur þessarar litlu bókar, tekur mál

þetta til athugunar, aðallegast frá kirkjunnar sjónarmiði. Þarfn-

ast kirkjan þessara manna, og ef svo er, hvernig er þá unt að

notfæra sér starfskrafta þeirra? Þessum spurningum er hann

að Icitast við að svara. Og svar hans er það, að norska kirkj-

an hafi alt of fáa presta og það miklu færri hlutfallslega en

hinar Norðurlandakirkjurnar. Meðan guðfræðikandídatar hafi

ekki verið nógu margir i prestsembættin, hafi ekki verið unt

að fjölga prestunum, en nú eigi að grípa tækifærið, þegar nóg

sé af þeim. Vill hann skifta fjölmennustu sóknunum og fjölga

þar prestaköllum, en stofna auk þess mörg aðstoðarprestsem-

bætti, þar sem þess sé mest þörf. Jafnframt vill hann auka sjálf-