84 Magnús Jónsson: Marz. að vera lítillátur og auðmjúkur af hjarta. En það er ekki fallegt að nota þær dygðir sem skálkaskjól til þess að skjóta sér undan skyldum og ábyrgð. Við höfum ærið tilefni til þess að vera auðmjúk frammi fyrir páskavið- burðinum og þeim öflum, sem þar eru að verki. En pásk- arnir gefa okkur líka tilefni til þess að rétta úr okkur og hefja höfuðin hátt, því að lausn okkar er i nánd. Hreinsið burl gamla súrdeigið, segir postulinn. Það er fyrsta hlutverkið, sem hann ætlar okkur. Það er upphaf og skiiyrði páskahaldsins. Hreinsið! Hvers er okkur meiri þörf? Er ekki þetta það ægilegasta, sem hægt er að hugsa sér, hvað alt er óhreint? Það er ef til vill misjafnt. En víða er súrdeigið, gamla súrdeigið. Og þá er fyrst að koma auga á það, fá tilfinningu fyrir því, fá ógeð á því. Við látum okkur fátt um finnast, er við lesum um hreinleikafyrirmæli Gyðinganna. Þeir töldu hluti og menn og athafnir „saurugt" og voru afar nákvæmir um allar hreinsanir. Jesús varð að and- mæla þessum hreinleikafyrirmælum. En það var af því, að þau voru gerð að meginþætti trúarlífsins út af fyrir sig, rétt eins og það að matast eða drekka úr hreinu íláti, umgangast aðeins hreina menn, og annað þess háttar gæti komið i staðinn fyrir hreinleika hjartans, trú og fagra siði. — En hinu skulum við ekki gleyma, að þessi hreinleika- fyrirmæli voru sprottin af alvörugefni þessarar trúræknu þjóðar. Þau voru ytri hlið þessarar skyldu, að manninum ber að vera hreinn. Og það er áreiðanlega þörf áminning. Og þó að Jesús andmælti hinum dauðu hreinleikafyrir- mælum og athöfnum Gyðinga, þá var svo f jarri því, sem frekast er unt, að hann teldi alt hreint. Hann benti einmitt á það, sem saurgar manninn. Það er gruggið í uppsprettu hugarins, hinar vondu og ljótu hugsanir. Þaðan kemur það, og eitrar svo út frá sér orð og athafnir. Hvílík elfa óhreininda er það, sem flæðir út um öll lönd og þjóðir frá þessum miljónum óhreinna uppsprettna í hugskotum
Beinir tenglar