Kirkjuritið

						Kirkjuritið.               Páskaboðskapurinn.                           85

mannanna. Ágirnd, öfund, hégómagirnd, miskunnarleysi,

væmið smjaður, óhreinskilni, ógeðsleg orð og flekkaðar

athafnir. Og jafnvel þar sem alt virðist fágað á yfirborði,

já, meira að segja sumt það, sem menn eru að reyna að

vanda, er samt flekkað. Jafnvel góðgerðastai'fsemi getur

verið blönduð sjálfshroka, góðverk unnin af hégómagirnd,

grandvarleikinn verið fullur dómsýki, trúræknin velkt af

hræsni.

Það ferst náttúrlega engum og sízt mér, að semja slíka

lastaskrá. En til sjálfsprófunar er holt að hvetja alla. Það

er nauðsynlegt að bera ljósið, sem okkur er gefið í Guðs

orði, nm andleg híbýli okkar, því að ekki verður það

óhreina betra, þó að það sé dulið. Það er þó betra að vita

mn það og kannast við það.

Og svo er að hreinsa það. Gyðingarnir fóru um hús

sín og hreinsuðu gamla súrdeigið, rýmdu því á brott. Við

eigum að gera það sama. Við eigum að ganga um híbýlin

°g hreinsa, svo að páskasólin fái að skína inn i hreina

vistarveru. Við eigum að gera það. Það er hrein skipun.

Þar eru engin undanbrögð möguleg. Það er ekki tekið

gilt, þó að við afsökum okkur með getuleysi. Og það er

jafnmikil skylda, þó að við vitum, að óhreinindi muni

safnast aftur. Engin góð húsmóðir lætur það aftra sér frá

þvi að þvo hús sitt, þó að hún viti, að það óhreinkast

aftur. Hún þurkar af, þó að hún viti, að ryk sezt á aftur-

Hún fægir, þó að hún viti að aftur fellur á málminn. Við

skulum vera eins og góð húsmóðir í okkar eigin húsi, en

ekki eins og sú skeytingarlausa. Við skulum þagga niður

Ijótu hugsanirnar, ávíta vondu áformin. Hafa taumhald

a orðum okkar. Hika við áður en við gerum það, sem

gæti leitt til ills.

Þetta er sífelt starf, en það er gott starf, þörf æfing,

holl iþrótt. Við gerum of lítið af því. Við störfum svo oft

að öllu nema okkur sjálfum. Einmilt í þessu efni eigum

vio að elska okkur sjálf, elska þessa Guðs gjöf, lífsins

oásömu, undrafullu gjöf. Hvernig getum við látið okkur