86 Magnús Jónsson: Marz. á sama standa, hvort hún er ötuð út i alls kyns óhrein- indum, eða hrein og fáguð? Hreinsum gamla súrdeigið, súrdeig ilsku og vonzku, úr þessu Guðs húsi, sem er við sjálf. Þvi að páskalambi voru er slátrað, sem er Kristur, seg- ir Páll, og nefnir þar grundvöll og uppsprettu hins kristi- lega lífs. Hér víkur liann algerlega frá stefnu siðspek- inganna. Hann nefnir páskaviðburðinn sem grundvöll sið- ferðisins. Og hann fléttar saman merkingu hinna gyðing- legu og kristilegu páska svo meistaralega, að þar kemur fram myndin af hinum dána Kristi, páskalambinu og hin- um upprisna Kristi nýja siðarins. Mannsviljinn er mót- tökuhæfileiki siðspekinnar. Krislur, dáinn og upprisinn, er grundvöllur kristninnar. Reynslan hefir skorið úr þvi á öllum öldum, að sið- spekin, svo góð og falleg sem hún er, nær skamt. Maður- inn verður lítill á leiksviði syndar og dauða, ef hann á þar enga meðleikendur. Það er fallegt af honum að reyna að fylgja settum reglum hyggjuvitsins. En liann verður oft eins og barn i miðju jökulhlaupi. Áður en hann veit af, hendist hann í straumfallinu. Barnið kemst ekki yfir jökulsána nema með æðri hjálp. Það er hverjum manni ofraun að synda yfir úthöfin. Hann verður að láta sterk- ara afl bera sig. Siðferðið verður að vera borið uppi af krafti að innan og ofan. Og sá kraftur verður að vera af hæðum. Hann verður að vera frá þeim, sem er sterkari en syndin og dauðinn. Það er hinn upprisni frelsari, sigrari dauðans, sem hér kemur inn í mannlifið. Páskarnir færa okkur boðskap- inn. Þeir eru ekki eingöngu merkjalínan í sögu mann- kynsins, heldur líka í sögu hvers einstaks manns. Hinn annar Adam kemur á leiksviðið, og býður okkur forustu og hjálp. Hann byggir brú handa barninu yfir jökulsána. Hann stýrir hafskipinu yfir úthöfin. En hvernig má þetta verða?
Beinir tenglar