Kirkjuritið

						88                              Magnús Jónsson:                          Mai-z.

heldur líka okkar eigin uppiúsu. I samfélaginu við Krisi

er maðurinn dáinn syndinni og upprisinn með honum.

Kristur hefir tekið stjórnina.

Og þá fyrst verður gamla súrdeigið að vikja. Þá fyrsl

er hægt að segja með árangri: Hreinsið burt gamla súr-

deigið. Já, meira að segja sá ófullkomleiki og synd, sem

enn loðir við manninn, saurgar ekki framar, því að það er

játað fyrir honum og gefið honum til útrýmingar. Kraft-

ur upprisu Krists er orðinn eign hins veika manns. Þetta

er páskaboðskapurinn.

Er þetta þá svona auðvelt? Hvers vegna er þá ekki hver

maður, sem á annað borð vill vera kristinn, fullkominn

og blettlaus? Hvers vegna sjáum við kristna menn hrasa

og falla, rísa á fætur og hrasa enn? Já, þetta eru spurn-

ingar, sem eru vel fallnar til þess að gera okkur kinnroða.

Það er ekki sparað að draga þær fram, og það er ekki

heldur rétt að ganga fram hjá þeim eða neita þessari

staðreynd. Páll postuli kannast vel við þetta, og því skrif-

ar hann söfnuðum sínum svo margt, þeim til blygðunar.

Það má margt segja til blygðunar okkur, sem þráum

kraf t upprisu Krists. En við skulum ekki saka þann kraf t,

heldur okkur, sem hann á að hjálpa. Og ég kann ekkert

svar við þessu vandamáli annað en svar Páls sjálfs. Við

erum þrátt fyrir alt ekki hólpnir menn í voninni. Hjálp-

ræðið i fylling sinni er í framtíðinni. Andinn er að sönnu

éndurleystur frá valdi syndarinnar og dauðans, en við bíð-

um enn eftir endurlausn líkamans. Og Páll heyrir stunu'

alls þess sem lifir, stunur, er sýna þjáningar þess. Enn er

þetta ekki auðvelt. Hinn óendurfæddi líkami elskar óhrein-

leikann, elskar súrdeigið, tímir ekki að yfirgefa syndina.

Páskaboðskapurinn er ekki einungis umliðinn staðreynd,

lieldur líka framtíðarútsýn. Páskalambinu er slátrað og

þrældómshúsið yfirgefið. En fyrirheitna landið er handan

við eyðimörkina. Og Jóhannes tekur undir með Páli og

segir: Þér elskaðir, nú erum vér Guðs börn, en það er