Kirkjuritið

						Kirkjuritið.

Berggrav biskup og „Hálogaland".

Innan um þau kynstur bóka, sem á liðnu ári hafa birzl

á prenti hér á landi — ég ef ast um, að nokkurn tíma haf i

á einu ári verið prentuð jafnmörg rit á islenzka tungu —

er allmargt þýddia merkisrita, sem vafalaust eiga erindi

til íslenzkra lesenda. Eitt meðal þeirra er rit það eftir

höfuðbiskup Norðmanna, dr. Eivind Berggrav, sem hinir

hérlendu þýðendur, háskólakennararnir Magnús Jónsson

og Ásmundur Guðmundsson, hafa valið heitið „Háloga-

land", en í frumritinu nefnist „Spenningens land". Það er

hvorttveggja, að erfitt verður að finna íslenzkan titil. er

til fulls jafngildi hinum norska („Land viðbrigðanna"

hefði ef til vill komist næst því), enda hafa þýðendurnir

teitt það alveg hjá sér og valið heitið eftir þeim landshluta

Noregs, sem átt er við með hinu norska heiti, og verður

sízt að því fundið.

Efni ritsins er ýmislegt af því, sem höfundurinn hefir

séð og lifað á embættisferðum sínum árin, sem hann átti

biskupsstörfum að gegna í Hálogalandsstifti. Það er ekki

samanhangandi vísitazíu ferðasaga, heldur, eins og á

htilblaðinu segir, „leifturmyndir frá vísitazíuferðum" höf-

undarins um biskupsdæmi sitt, sem að lengdinni til er

Jafnlangt Italíu, norðan frá Alpafjöllum suður á Sikiley.

Pegar nú þess er gætt, hvílíkur pennans snillingur á í

hlut þar sem höfundurinn er, þá ræður að líkum, að leift-

urmyndirnar, sem þar eru dregnar upp búi engum von-

brigði, sem virðir þær fyrir sér. Það er þá lika sannast

sagna, að engin norsk bók, er út kom 1937, hefir náð

annari eins útbreiðslu og „Hálogaland". Á fyrstu þrem

"lanuðunum eftir útkomu hennar seldust í Noregi einum

á5 þús. eintök og síðan hefir þó hvert upplagið rekið ann-