Kirkjuritið

						92                               Jón   Helgason:                          : Marz.

að. Eins hefir bókin náð mikilli útbreiðslu i Sviþjóð, Dan-

raörku og Þýzkalandi og alstaðar verið lokið sama lofs-

orðinu á hana.

Af riti þessu má læra margt. Fyrst af öllu fræðir það

mann um, hve mikið er heimtað af biskupi þar norður

frá og hve mikið hann verður á sig að leggja, vilji hann

á annað borð gera skyldu sína- Og það dylst engum, að

Berggrav biskup hefir viljað það. Ég man vel, þegar hann

var skipaður biskup þar nyrðra. Það var vitanlega í óþökk

rétttrúaða fólksins í Noregi, að þessi „nýguðfræðingur"

skyldi fá slíkt embætti og eiga að vígjast til biskups. Og

sumir munu jafnvel hafa alið þá von í brjósti, að Oslóar-

biskup mundi blátt áfram neita að vigja hann (eins og hann

gerði þegar Gleditsch sællar minningar skyldi vígjast til

biskups í Niðarósi), en þeim varð ekki að von sinni. Ýmsir

þeirra á meðal hugguðu sig þó við það sem nokkura bót í

raáli, að hann vígðist til jafnafskekts héraðs og Hálogaland

er, langt „fyrir norðan alla siðmenningu". Hinsvegar voru

margir um land alt, sem töldu það illa farið, ef annar

eins áhuga- og hæfileikamaður ætti „að grafast lifandi"

þar norður frá. Kirkja Noregs mætti blátt áfram ekki

missa hann að sunnan. En „Hálogaland" sýnir þá líka

bezt, hvað í þessum „nýguðfræðing" bjó; enda bárust fljótt

suður um land fregnir af því, hvernig Berggrav léti það

að vera biskup. Og þegar höfubiskupsdæmi Noregs, Osló-

arbiskupsdæmi, losnaði 1936, þá gerðist það, sem seint mun

gleymast, að Hálogalandsbiskupinn var til biskups kjör-

inn með meiri atkvæðatölu en nokkur biskup annar hefir

náð við biskupskosningu þar í landi. En þá hafði Berg-

grav verið 8 ár í Hálogalandi. Hvernig hann rækti stöðu

sína þar nyrðra getum vér lesið oss til af bókinni, og þá

ekki síður hve vinsæll hann var af öllum lýð norður þar.

Um erfiðleika starfsins gefur bókin oss þann fróðleik,

sem flestum mun hafa verið nýr þangað til þessi bók

kom á prent. Oss Islendingum hættir til, eða gerði það

að minsta kosti til skamms tíma, að líta svo á, að hið