Kirkjuritið

						94               Berggrav biskup og „Hálogaland."           Marz.

íslenzka biskupsdæmi væri eitt hið erfiðasta um öll Norð-

urlönd. Þegar sá, er þetta ritar, las „Spenningens Land"

nýútkomið, þóttist ég brátt verða annars vísari. Vitanlega

eru vegalengdirnar miklar hér hjá oss, og erfiðleikarnir

við að komast um landið voru vissulega miklir' fyr á

tímum, meðan engir voru vegir, sem það nafn verðskuld-

uðu, hvorki á fjöllum né í sveitum, engar brýr yfir nokk-

urt vatnsfall og enginn bíllinn. En borið saman við það,

sem áður var, eru þessi ferðalög nú orðin einber leikur.

Háleygir eru skemra á veg komnir en við Islendingar hvað

þetta snertir. I þvi tilliti er lærdómsríkur sá kafli bókar-

innar, sem ber yfirskriftina „Á yfirreið um Finnmerkur-

fjöll". Það er ekki heiglum hent að lenda á slíku ferða-

lagi. Að visu liggur við, að Berggrav biskupi finnist sér

á stundum nóg boðið, t. a. m. þegar liann í 20 stiga frosti

er að kútveltast þar-í snjósköflunum. En hann gefst ekki

upp fyrir það, þótt hann lendi í roki og blindhríð uppi á

fjöllum, þar sem ekkert er til að átta sig á, því að leiðin

er fáfarin og leiðarmerki engin reist.

En mest er þó vert um fólkið, sem við kynnumst i bók

þessari. Og hvergi markar jafn áþreifanlega fyrir meist-

arahendi höfundarins eins og þar, sem hann er að kynna

fólkið lesendum sínum. Víða dregur höfundurinn með ör-

fáum orðum upp mynd af mönnum, sem á vegi hans

verða, svo að manni finst hann sjái þá lifandi fyrir aug-

um sér. Eða þá lýsingin, sem höfundurinn gefur af lifn-

aðarháttum manna, hugsanalífi þeirra, trúrækni þeirra,

já, einnig hjátrú þeirra, eins og þetta lýsir sér hjá fólkinu,

hvort heldur er til sveita eða á sjó úti. Sem að líkum lætur,

verður höfundi ærið skrafdrjúgt um kirkjurækni fólksins

og hvað það leggur á sig lil að komast til kirkju sinnar.

Lýsingin, sem gefin er af kirkjuvígslu i Kautokeino (11-

marz 1931) er kostuleg. „Aldrei hefði mér til hugar kom-

ið, að hægt væri að flytja prédikun í slíkum skarkala og

samt í raun og veru í1 fullu næði. En fólkið lét ónæðið

ekkert á sig fa, heldur hlýddi það á ræðuna með mesta