Kirkjuritið

						96                               Jón  Helgason:                            Marz.

fjálgleik. . . Á kirkjugólfinu frammi við dyrnar var hrúga

af agnarlitlum Lappa-börnum í loðnum úlpum og þar léku

þau sér allan tímann. Þau voru í góðu skapi, en flugust

á við og við. Eins og Sama er háttur, var fólkið á sifeldu

rápi út og inn. Hundar sluppu inn við umganginn og var

komið út aftur eftir mikinn eltingaleik. Fyrir utan virt-

ust vera þúsundir af Lappa-hundum, sem ólmuðust og

flugust á. Ef orustan varð of áköf, varð sýslumannsþjónn-

inn að fara út úr kirkjunni og skilja þá. Alt þetta heyrðist

inn í kirkjuna. í miðri prédikun hljóp feikna snjóflóð

ofan af kirkjuþakinu. Dunurnar voru eins og dómsdagur

væri kominn. Eini hesturinn, sem hér var staddur, var

bundinn við kirkjuvegginn (annars voru allir með hreina).

Hann fældist svo, þegar snjóflóðið kom, að hann sleit

tjóðrið og rauk á stað með heldur en ekki hávaða. Ég

liorfði á alla viðureignina úr prédikunarstólnum gegnum

glugga. Hann hentist niður að ánni og þaut síðan eins og

kólfi yæri skotið í áttina til skógarins hinumegin og mann-

fjöldinn á eftir. Það var hreint og beint friðandi að snúa

augum sínum að marglitu skinnbögglunum, sem byltu

sér frammi á kirkjugólfinu. Prestarnir hérna eru alvanir

öllu þessu. Og sannleikurinn er sá: Ef maður getur sjálfur

látið sem ekkert sé, .hvað sem öllu líður, krökkum og

hundum, rápi, snjóflóðum og fælnum hestum, þá er engin

hætta á, að kirkjufólkið láti það á sig fá. Það nær full-

komlega því marki, sem sálfræðingar nútímans setja: Að

sía alt frá, sem truflar. Það beyrir aðeins það, sem það

vill heyra." Til fróðleiks þykir rétt að geta þess, að fyrir

svo sem hálfri annari öld var íslenzkur maður prestur í

Kautokeino, Ólafur Jósefsson (prests Ólafssonar á Eyja-

dalsá), er tók sér ættarnafnið Hjort. Hann var af sóknar-

fólki sínu kallaður „harði Hjörtur", „duglegur maður og

harðvítugur", en svakamenni, sem þótti sopinn helzti góð-

ur (t 1789). Það var þessi harði Hjörtur, sem gaf þau 35

hreindýr, sem flutt voru hingað til lands 1785 eða 86 og

fékk að launum heiðurspening (pro meritis) úr gulli.