Kirkjuritið. Berggrav biskup og „Hálogaland." 97 Eitt hið hugnæmasta í allri bókinni er kaflinn um „Börn- in á Hálogalandi", þar sem biskupinn skýrir frá viðtali sinu við börn á ferðum sínum. Hér skal ekki tilfært neitt úr þessum kafla. Menn verða að lesa hana sjálfir, og á því er engin hætta, að nokkur, sem byrjar á honum, hætti lestri fyr en hann er allur lesinn. Loks er í mesta máta uppbyggilegt að lesa síðasta kafla bókarinnar með yfirskriftinni: „Leifturmyndir frá lang- ferðum biskups". Þar er frá mörgu sagt, sem áreiðanlega á erindi einnig til íslenzks safnaðarfólks. Þar er meðal annars minst á útvarpið, sem margir, ekki sízt Háleygir, blessa, en aðrir hafa horn í síðu þess, eins og gengur. ¦— A einum stað, Vardö, hefir biskupinn þetta eftir sóknar- nefndinni: „Þegar gengið er um göturnar fyrri hlula sunnudags og gluggarnir standa opnir, þá má heyra sálma- söng ur gjallarhornum um allan bæinn. Margir, sem fara aldrei í kirkju, hlusta altaf á guðsþjónustur í útvarpi." Sjálfur segir höfundurinn um þetta mál: „Ég er þá ekki heldur hræddur um það, að útvarpið fæli fólkið frá kirkj- unni, nema undir sérstökum kringumstæðum. Öllu heldur hefir það aukið kirkjusóknina, af því að fólkið langar til að vera á staðnum sjálfum, þar sem það fer fram, er það aðeins hlustar á heima. Við útvarpið hefir armur kirkj- unnar lengst og breytt öðru hverju heimili í húskapellu." Það er margt, margt enn ósagt um þessa bók, en rúmið leyfir mér ekki lengra mál um hana. Ég vildi innilega óska þess, að hún kæmist inn á sem flest heimili þessa lands. Ég tel mér óhætt að segja, að hún er tilvalinn skemtilestur. Það var því vel tilfundið af Prestafélagi landsins að gefa bókina út. Og þýðendurnir hafa að mjnni hyggju unnið gott verk og þarf t með því að snara bókinni a íslenzku og gera það jafn-vel og þeir hafa gert. Því að þýðingin er með ágætum af hendi leyst, myndirnar allar prýðilegar og frágangur allur af prentsmiðjunnar hendi hinn bezti. J. H.
Beinir tenglar