Kirkjuritið

						Kirkjuritið.       Framtíðarstörf kirkjuráðsins.                   99

þeim haía verið að lögum settir þröngir starfsmöguleikar.

Hér þarf breytt fyrirkomulag. Hér þarf umráð peninga

og hér þarf starf, starf, sem aldrei getur orðið unnið af

þeim mönnum einum, sem kirkjuráðið skipa.

Ráð er fyrir þvi gert, að visu, í lögum um kirkjuráð,

að ríkið leggi því nokkurt fé. Þar stendur þetta: „Kirkju-

ráðið hefir .... ráðstöfunarvald yfir fé því, sem lagt kann

að verða til frjálsrar kirkjulegrar starfsemi, eða annara

kirkjulegra þarfa (eftir nánari ákvæðum, sem fjárveit-

ingarvaldið setur í hvert sinn)." Úr framkvæmdum um

framlög slíks fjár hefir lítt orðið. Stundum hefir kirkju-

ráðið að visu fengið nokkurn hluta þess fjár, sem ríkinu

sparast við það, að prestaköll eru óveitt, en stundum alls

ekki neitt. En án fjárumráða er ekki þess að vænta, að

kirkjuráðið geti mikið gert. Sízt vil ég mæla ríkið undan

þeim skyldum, sem á því hvíla um fjárframlög til handa

Pjóðkirkjunni. Hinsvegar er vitað, og að nokkuru af

reynslu, að varla er því að treysta, að rikið leggi fram

pao' fé, sem með þarf. Það verður að koma annarsstaðar

frá að nokkurum hluta a. m. k. Og því þá ekki einmitt

frá fólkinu sjálfu, því fólki, sem i þessu landi ann kirkju

°g kristni, og það er, sem betur fer, meiri hluti þjóðar-

innar. Það ætti ekki að vera nauðsynlegt, að þjóðin greiddi

þetta fé gegnum hendur hins opinbera, heldur beint. Það

er engu síður eðlilegt, og það yrði vinsælla.

Aður en lengra er farið í þessum athugunum, vildi ég

með nokkurum orðum minnast á stofnun í Svíþjóð, sem

eg tel að við gætum lært nokkuð af og tekið til fyrirmynd-

ar einmitt að því, er snertir kirkjuráðið og aukin störf

þess í þvi, sem í lögunum er nefnt, „að stuðla að frjálsri

starfsemi til eflingar kristnilífi þjóðarinnar — mannúðar-

°§ bknarstarfsemi." Þessi orð geta verið nákvæm lýsing

a pví, hvert er hlutverk þeirrar stofnunar, sem ég hér á

V1ð, en það er Svenska Kyrkans Diakonistyrelse. — Þessi

stofnun tekur til starfa um 1910, og var aðalhvatamaður

þess Nils Lövgran, biskup af Vesterás. Um það leyti voru