Kirkjuritið

						Kirkjuritið.

Guðstrúin*

Ávalt mun sú hafa verið reynslan, að ýmsir menn hafa

verið trúlausir, a. m. k. í orði, og er þá átt við þá menn,

sem neita tilveru Guðs og framhaldslífi mannsandans.

Þessir menn hafa þó oftast látið lítið á sér bera opinber-

lega, hér á landi. Það er ekki fyr en á síðari árum, að

vantrúarmenn eru farnir að hefja upp raust sína og pré-

dika trúleysi, og enda vinna fyrir það. Þeir, sem ófróðir

eru, mættu nú ætla, að trúleysingjar hefðu gild rök fyrir

sínu máli, þar sem þeir takast á hendur að ráðast á slíka

Hfsskoðun sem trúin er, með þeim hugsjónum, sem hún

geym.ir. Það vantar heldur ekki, að þeir færi fram ýmsar

ástæður fyrir sínu máli. Vantrúarmenn færa fram ýmsar

''öksemdir gegn guðstrúnni, gegn trúnni á annað lif, gegn

Biblíunni og gegn kirkju og kristindómi. í erindi mínu

um eilífðartrúna mun ég nefna og taka til athugunar

rökin gegn trúnni á annað líf, en að þessu sinni verður

aðeins litið á ástæður vantrúarmanna gegn guðstrúnni.

Aðalástæður vantrúarmanna gegn guðstrúnni, eins og

þær koma mér fyrir sjónir, eru þessar: Trúna má rekja

til ákveðinna fyrirbrigða í sálarlífi manna, og hún er það-

an sprottin. Hún er af mannlegum en ekki guðlegum upp-

''Una. Guðstrúin er sprottin af vanmáttartilfinningu mann-

anna gagnvart náttúruöflunum. Trúin á Guð er ósannað

mál, og það samrýmist ekki skynsemi vorri og þekkingu

a náttúruvísindunum að trúa á mátt fyrir utan og ofan

þau öfl, sem vér þekkjum, og þótt svo væri, þá kemur upp

spurningin um upphaf hans. Það er ekkert til fyrir utan

efnisheiminn, en hann þekkjum vér nú betur og betur.

QU hin furðulegustu fyrirbrigði í heiminum, lifið sjálft,

lifandi verur og þar með mennirnir, eru orðin til fyrir

tdviljun. Þessar ástæður og þó einkum sú, sem bendir á

ósamræmið milli trúar og þekkingar,  hefir orðið þess

*) Biskup landsins bauS Útvarpinu erindi þetta, en það hafn-

aði boðinu.