Kirkjuritið. Guðstrúin. 113 við hlutina. Fullkomnustu skynfærin, augu og eyru, eru líka ófullkomin. Til þess að vér getum heyrt, mega hljóð- öldurnar ekki sveiflast hægar en 20 sinnum á sekúndu og ekki hraðar en 25000 sinnum. Þeir af sólargeislunum, sem eru sýnilegir, sveiflast frá 375 biljón til um 800 hiljón sinn- um á sekúndu. Þetta svigrúm, rúmlega 400 biljón, er að vísu álitlegt, en þó eru til geislar, sem vér þekkjum, en sjáum ekki, bæði útfjólubláu geislarnir, sem hafa meiri sveifluhraða, og hitageislarnir, sem hafa minni sveiflu- hraða en sýnilegu geislarnir. Vér sjáum þannig aðeiiis belti af sviði sólargeislánna, en sjáum þá ekki alla leið. Hve stórt hið ósýnilega svæði er, til beggja handa, vitum vér ekki. Þetta er aðeins nefnt sem dæmi, en fleira mætti telja og þá ekki sízt allan hinn mikla heim, þar sem er fult af lifandi verum, sem langt er frá, að vér sjáum með berum augum, hvað þá að vér getum séð gerð þeirra og 'ífsstarfsemi. Þannig komumst vér að raun um, að skynj- un vor á heiminum er takmörkuð, og þótt mennirnir hafi hjálpað skynfæruiium með hugvitsamlegum vélum og auk- ið þekkinguna á náttúrunni með snjöllum vísindaaðferð- um, þá er vitneskja vor enn í molum og að öllum lík- indum ennþá skamt á veg komin. Þá er rétt að snúa að því, sem fyr var frá horfið, og athuga spurninguna um samræmið á milli guðstrúar og þekkingar, með hliðsjón af því, sem þegar er sagt um skynjun vora og eðli heimsins. Eftir því, sem næst verð- ur komist eins og stendur, er allur heimurinn rafmagn. Þessi uppgötvun er að visu mjög merkileg og hún hlýtur að valda miklum skoðanabreytingum, en hún þarf ekki að koma á óvart neinum þeim, sem er nokkuð kunnugur s°gu náttúruvísindanna, því að þar hefir hver furðulegur atburðurinn rekið annan. En samt sem áður hefir reynsl- an jafnan orðið sú, að því meira sem rannsakað hefir ver- ið og því lengra sem komist hefir verið í þekkingu á leynd- ardómum náttúrunnar, því meiri fjölbreytni hefir komið 1 Ijós, og þvi flóknari hafa öll viðfangsefni orðið. Það má
Beinir tenglar