Kirkjuritið

						Kirkjuritið.                        Guðstrúin.                                     119

siðferðishugsjóna. Það er engin ástæða til þess að taka

trúna út úr. Ef vanmáttartilfinningin hefir leitt af sér þá

trú, að mannsandinn sé Guðs ættar og hafi skilyrði til ó-

endandlegrar fullkomnunar i sambandi við hann, þá hef-

ir hún leitt af sér þá máttartilfinningu, að ekki verður

önnur meiri fundin, og bent á takmark, að ekki getur ann-

að hærra. Guðstrúin er í samræmi við mannlega hugsun

og hún er í samræmi við eðli heimsins, sem á sér ekki tak-

mörk. Mannsandinn losnar aldrei við síðustu spurning-

una og hann mun halda áfram að svara henni, eins og

bann hefir gjört, á þann eina hátt, sem honum er sam-

boðinn, og svar hans er: Áfram, hærra. Árni Árnason.

REIKNINGSSKIL.

I siðasta hefti Kirkjuritsins er til þess mælst, að ég geri reikn-

'ngsskil í sambandi við ásökun mína í Bjarma 1. des. f. á. í

garð nýguðfræðinga. En i Kirkjuritinu er þessi ásökun ekki ná-

kvæmlega eftir mér höfð, svo að villandi er; verður því að taka

hana með hér í heilu lagi. Hún er á þessa leið:

»Ég hefi verið að velta því fyrir mér, hvernig á því geti

staðið, að við íslendingar skulum vera svo miklir eftirbátar

hinna Norðurlandaþjóðanna á öllum sviðum kristilegs sjálf-

boðastarfs. Nú má færa sonnur á það, enda liggur það í augum

uPpi, að ekki sé þar þjóðkirkjuskipulaginu, né fátækt, né vöntun

á fórnfýsi um að kenna.

Eg fæ ekki með mínum bezta vilja annað skilið, en að nýguð-

frasðin eigi algjörlega sök á því.

Nýguðfræðingar koma yfirleitt hvergi nærri hinu mikla kristi-

lega sjálfboðastarfi  nágrannaþjóðanna.

Nýguðfræðingar hafa engu kristilegu sjálfboðastarfi hrundið

af stað hér á íslandi.

Á meðan miklar trúarvakningar hafa gengið yfir kirkju ná-

grannalandanna, og fætt af sér stórkostlegt heima og ytra trú-

boðsstarf, hefir nýguðfræðin (og i hennar kjölfar sigldi spirit-

ismi og guðspeki), verið öllu ráðandi í íslenzku þjóðkirkjunni.

Og sjáum við nú afleiðingar þess."

Þetta hefi ég skrifað. Og þessari þungu ásökun feykir ritstjóri

Kirkjuritsins á burtu, á ekta blaðamanna vísu, með smáathuga-

semd, sem í þessu sambandi skiftir engu máli.

Hvernig fær það staðist, að það sé i þessu máli „aðalatriðið",

ao nýguðfræðingurinn Tryggvi Þórhallsson hafi með sinum eld-

móði vakið áhuga minn fyrir kristniboði?