Kirkjuritið

						120                           Ó. ó.: Reikningsskil.                         Marz.

Fyrst og fremst er nú ekki rétt, að svo hafi verið. Ég hefi

sýnt fulla viðurkenningu þess, bæði i einkabréfi og ritinu „Í4

ár í Kina", að Tryggvi Þórhallsson varð mér til mikillar bless-

unar, þó nýguðfræðingur væri. En á kristniboð heyrði ég hann

aldrei minnast, og er mér það ókunnugt, hvort hann hefir getið

þess máls einu orði í ræðu eða riti.

Þessi ónákvæmni er þó ekki aðalatriðið, heldur hitt, hvort

Tryggvi Þórhallsson hafi átt nýguðfrœðinni eldmóð sinn að

þakka. Sé svo, þá hefði mátt ætla að líkur eldmóður hefði lýst

sér í starfi nýguðfræðinga yfirleitt að kristindómsmálum.

Það eru því tilmæli mín, að Kirkjuritið geri nú upp þann

reikning, hve mikill fengur kristilegu sjálfboðastarfi hér á landi

hefir verið að nýguðfræðinni.                           Ólafur Ólafsson.

Ólafur Ólafsson kristniboði telur villandi orð mín um það, að

hann kenni nýguðfræðinni um lítinn áhuga íslendinga á kristni-

boði, (sem er einn þáttur kristilegt sjálfboðastarfs). Nú geta les-

endur Kirkjuritsins lesið grein hans alla og dæmt um sjálfir.

Þá kveður Ólafur kristniboði það ekki rétt, að Tryggvi Þór-

hallsson hafi vakið áhuga hans á kristniboði. Þessi fullyrðing

hans nú kemur mér mjög undarlega fyr;'r, því að ég minnist

þess glögt, að hann sagði mér, að hvitasunnuprédikun séra

Tryggva hefði haft áhrif á sig i þá átt, og vitanlega gat hún

haft þau jafnt fyrir þvi, þótt orðið kristniboð kæmi þar ekki fyrir.

Loks virðist Ólafur draga það mjög i efa, að Tryggvi hafi átt

nýguðfræðinni eldmóð sinn að þakka, og sennilega litur hann

svo á, að ef nýguðfræðingar vinna eitthvert gott verk, þá gjöri

þeir það ekki sem nýguðfræðingar, en öll bölvun, sem af þeim

stafi, sé auðvitað nýguðfræðinni að kenna.

Ég sé þess vegna ekki, að það sé til nokkurs skapaðs hlutar,

þótt ég fari að benda honum á þátttöku nýguðfræðinga í kristi-

legu sjálfboðastarfi hér á landi. En mér væri það næsta auðvelt.

Ég ætla að láta mér nægja í þess stað að koma með eina vin-

samlega bendingu til hans sjálfs persónulega, þá, að hann reyn-

ist kirkju íslands fremur sonur en dómari þann tima, sem hann

dvelst hér frá heiðingjatrúboðinu.                                       Á. G.

LEIÐRÉTTINGAR: í grein P. O. í síðasta hefti, bls. 75 neðan til,

hefir tekist svo til, að lína, sem leiðrétt var, hefir komist inn,

en önnur fallið burt, sem átti að vera þar. Þar stendur: „Náms-

efni i finskum barnaskólum er eðlilega mjög svip-", og á næsta

lína að vera,: að því, sem tíðkast hér i skólum. En framsetn-

ing þess — í sálminum í 1. hefti, bls. 29, á 13. ljóðlinan að vera:

„Hversu ört sem ólga tímans streymir."