8 „Eg vil ekki hlusta ú þetta þvaður i ykkur, eg hefi einn sirmi sagt nci, og svo er ekki meira um það." .Tósef og Maria, þannig hét timbur- maðurinn og festarmey hans, áttu nú ekki annað fyrir höndum en að láta berast fyrir undir opnum himni. Þau vóru koniin spöikorn frá húsi Amra þegar þau sáu tvö börn koma hlaupandi á eftir sér. Það vóru þau Elí og Rut. „Komið þið með okkur," hrópuðu börnin. „Okkur datt i hug að það vœri betra fyrir ykkur að sofa í fjárhúsínu hans föðurs okkar, en að liggja úti." Jósef og Maria urðu giftð yfir að fá þak yfir höfuðið, og þökkuðu börnunum fyrir góðsemi þeirra. Börnin fylgdu þeim til fjárhússins; á meðan að Elí þakti jfttuna með heyi Iiljóp Rut heim og sótti hunangsköku, sem henni hafði verið gefin, og lagði hana við hliðina á Maríu, sem hafði lagst f'yrir í jötunni: „Reyndu að horða dálítiö," sagði barnið, „það getur verið að þú hressist við það." „Pað er leiðinlegt að við getum ekki lánað ykkur ljós," sagði Elí, „það er svo dimt hérna inni." „Það gerir ekkert," sagði timburmaðurinn. „Stjörnurnar á himninum eru vinir okkar." „Góða nótt og sofið í Guðs friði," sögðu bftrnin. „Guð mun heyra bæn mína," sagði María, og rétti þeim hendina, „þið hafið gefið hinum hungr- uðu mat og hihum húsviltu haíiö þið lánað húsaskjól, þessvegna mun Guð blessa ykkur og aldrei láta ykkur vanta daglegt ])rauð. Og ef ykkur hungrar og þyrstir, ökal það verða hungur og þorsti eftir rétt- lœti Guðs." Börnin störðu steini lostin hvort á ann- að, þau skildu ekki hvað hún meinti. „Nei, hvað er þetta, Elí?" hrópaði Rut alt i einu, þegar þau vóru á heim- leiðinni, því það varð snftggiega albjart umhverfis þau. Þeim varð ósjálfrátt litið til fjárhússins, en þau gátu ekki eygt það, því það var eins og himinn og jörð vœri eitt Ijósgeislahaf. Það var ekki undarlegt þó það sœist vegsummerki í ríki náttúrunnar, þvi á þessu augnabliki fæddist frelsari maimkynsr ins. Fregnin flaug eins og eldur í sinu út um alt Gyðingaland. Amra hafði heyrt getið um gjaíir þær, sem vitringarnir frá Austurlöndum höfðu gelið nýfædda barninu. „En hvað eg var heimskur," sagði hann við sjálfan sig. „Að eg skyldi ekki bjóða þeim að sofa í konungssalnum, svo hefði eg fengið eitthvað af öllu þessu gulli." Hann flýtti sér til fjárhússins, hneygði sig auðmjúklega og bauð þeim að flytja inn í konungssalinn. „Nei, eg þakka þér fyrir," sagði Jósef, „nú þurfuni við þess ekki með, börnin þín hafa bætt úr harðúð þinni og fyrir sakir góðsemi þeirra viljum við fyrirgefa þér. „En hvað eg var heimskur," sagði Amra ergilegur, „en það verður ekki aflur- tekið, en þau hafa ef til vill gefið Elí og Rut eitthvað fyrir hjálpina." Þegar hann kom heim spurði hann börn- in hvað þau liefðu fengið fyrir hjálpsemi þeirra. „Móðir nýfædda konungsins sagði að við skyldum aldrei verða húsvilt og aldrei vanta daglegt brauð," sagði Elí. „Og ef okkur hungrar eða þyrstir skal það vera eftir réttlæti Guðs," bætti Rut við. „Það eru í sannleika konungleg laun," sagði Amra eftir litla þögn. „Eg hcld að það borgi sig að vera hjálpsamur við fá- tæklingana." Freistingin. ¦ ¦ Helga litla hafði verið mjog veik. En loksins fékk liún leyíi til að koma út því veðrið var svo gott. Hún heyrði að það var einhver, sem kallaði á hana, en hún sá engan. „Líttu upp, Helga, þú hefir þó aldrei gieymt mér?" sagði raustin. Helga leit upp og sá Harald leikbróður sinn sitja á garðsveggnum.
Beinir tenglar