12 lók gúllpening upp úr vasa sínum. „Úr hvaða ríki ergúUpenmgurínn?" spurði lumn. „Ur steinaríkinn," var svarið. „En eg sjálfur?" spurði kóriunguririn aftur. „Pér tillieyrið Guðs ríki," svaraði barnið eftir dálitla þögn. Pá glitruðu tár í augum koriungsins og liami sagði: ,,.lá barnið mitt, þú segir rétt, eg er skapaður til þess að vera einn limur í Guðs ríki, og Guð gæfi að eg inyndi aliaf eftir því." ¦ ¦ : Hver var sterkastur? ¦ ¦ ¦ ¦ ¦ ¦ ¦ rað var einu sinni búðarsveinn, seni var svo lítill vexti, að samþjónar hans hæddust. að horium fyrir það. „Pú verður aldrei að nianni," sagði einn af þeim við liann, eiim sinni, „þú ert svo lítill og kraftalaus." „Jæja, þao getur vel verið," svaraði drengurinn siillilega, „eg get þó gert eitt, sem enginii af ykkur getur; ég get látið vera að lilóta." Hver var svo slerkastur al' þeiin? GuÖ er heilagur og flekklaus, þessvegna getur enginn, seni þjónar lioniun, brúkað blótsyrði og ljót orð. Haf gát á liingti þinni, því lalað orð er ekki afturtekið.' — ¦ ¦ | Porir [)ú að kannast við Jesús? : ¦ ¦ ¦ ¦ Eftir messii í sjómannakirkju, koin dálílill skiþsdréngur lil ])restsins og bað luiiin að gera sér þann greiða að skril'a með stóru'm stöl'iim á bréfspjald: „Eg elska Jesús!" „Hversvegna biður þú mig ;ið skril'a það?" spurði presturinn, „Astæðan er sú," svaraði drenguvimi, „að eg vil hér eftir þjória Jesú Kristi, en eg er brreddur uni að eg haii ekki bug lil að Segja félöguni íiiíiiuni þiið, því eg veil að þeir munu héeðast að niér, en eg vil saint að þeir skuli vita það, þessvegna ætlii eg að hengja bréfspjaldið á lieiigirekkj- una mína svo þeir geti sjeð, iið eg elska .1 e s Ú s. Ljós Gubs. Móðir Astu litlu hafði booið lienni góða nótl hún vildi venjii Astu á að vera eina í myrkri - - en Astii var inyrkfælin og grél bástöl'uin þegar móöir hennar œtlaði iið fiira út úr herliergimi. Alt í einu dró ský frá tunglinii, svo geislar þess gerðu bálfbjart í herberginu, „Er tunglið og stjörnuinar ljós (iiiðs, maiiiina?" spurði Asta. „Og slekkur (lnð ljósin sín, þegai' liann í'er að sofa?" „Já, Ásla mín," svaraði nióðirin, „bæði iuuglið og stjörnui'iiar eru ljós (íuðs, en (Inð slekkur þau ekki, því hann set'ur aldrei." Asta hugsaði sig dálítiö uin. „Pér er óhætt að i'ara í'rá mér, inannna," sagði inin svo, „nú er eg ekki hrædd lengiir, því nú veit eg að Guð vakir lijá mér." II Kbhvn. F. — J. l'isclmmnu.
Beinir tenglar