Kirkjuritið

						Kirkjuritið.                    Uppstigning.                                   3

II.

Atburðurinn gerist um hásumar i fagurri skógarhlíð.

Sól skin i heiði, og blikar á vængi óteljandi spörva, sem

fljúga grein af grein og sá hvorki né uppskera. Milli

trjánna brosa rauðar vallarliljur og önnur blóm, mynd

þess, sem hreint er og fagurt. í vestri ljómar gullið

musterisþak yfir borgarhús og stræti eins og sólroðinn

jökultindur. Opin rjóður eru hér og þar milli silfur-

litra oliuviðarlunda. Inni í einu þeirra er samankom-

inn fámennur söfnuður og yfir honum einhver ódáins-

birta, eins og himneskt endurskin frá einum í miðjum

flokkinum ummyndi allt. Allir mæna á hann hugfangn-

ir. „Herra", spyrja þeir, „ætlar þú á þessum tíma að

endurreisa ríkið handa ísrael?" En hann svarar: „Ekki

er það yðar að vita tíma eða tíðir, sem faðirinn setti af

sjálfs síns valdi". Faðirinn veit það einn, hvenær ríkið

kemur með krafti. „En þér munuð öðlast kraft", segir

hann, „er heilagur andi kemur yfir yður, og þér mun-

uð verða vottar mínir bæði i Jerúsalem og i allri Júdeu

og Samaríu og til yztu endimarka jarðarinnar". Þegar

hann hefir þetta mælt, lyftir hann höndum og blessar

þá. Það er sem himinn og jörð sameinist, og við það

h.verfur Iiinn upiDrisni þeim sýnum. „Ský nam hann

frá augum þeirra". En hvergi bregður þó fölva á. Fugl-

arnir syngja glatt, blómin anga. Sólin skin á andlits-

drætti, markaða djúpum fögnuði og friði. Ljómi staf-

ar úr augum, sem aldrei deyr. Þeir horfa til himins.

Samfélagið varir. Meistarinn er og verður með læri-

sveinum sínum alla daga, visar þeim veginn hærra,

hærra.

Og postularnir hefja þegar gönguna upp á við.

III.

En nú? Hvað liður uppstigningu okkar? Hvert stefn-

ir mannkynið? Vegirnir eru  aðeins  tveir,  til lífs  eða

glötunar.