Kirkjuritið

						4                       Ásmundur  Guðmundsson:          Jan.-Febr.

Annaðhvort þú átt að stíga

eða dýpra niður síga.

Spádómurinn í Opinberunarbókinni  um fjóra  reið-

menn virðist nú kominn fram.  Sigurvegarinn og bar-

dagahetjan hafa farið um löndin og höfin heimskaut-

anna milli.

Því næst fram hinn þriðji vendi,

þessi svörtum fáki rendi,

og á metum hélt í hendi.

Eftir honum hungurbleikur

hryggðarmúgur skreiddist veikur,

líkt sem kaldur kolareykur

Aftast fór hinn allra mesti —

uggur stóð af heljar gesti —

Bani fram á bleikum hesti.

Og þótt orka sé leyst úr læðingi, sem valdið getur ægi-

legasta hruni og tortímingu, þótt mannkyninu sé fengið

í hendur fjöregg þess og megni að mölva eins og óviti,

þá er enn lögð áherzla á stríð og vígbúnað.

Enn blasir við breiður og geigvænlegur vegur til

Heljar.

Hins vegar vakir með mönnunum þrá til þess, sem betra

er — ef til vill máttugri en nokkuru sinni fyr um lang-

an aldur, þrá eftir sælla og bjartara heimi, þar sem

dyggvar dróttir byggja, réttlæti og sannleiki, kærleiki

og friður, þrá eftir nýrri öld að baki fæðingarhríðanna,

dýrum gr'óðri upp af blóði og tárum.

Þessi þrá eftir uppstigningu mannkynsins brennur

heitast innan kirkju Krists, þ. e. með þeim mönnum,

sem eru sannir lærisveinar hans. Hún hefir jafnan

brunnið þar síðan hinn fyrsta uppstigningardag, og

máttur hennar er einkavon mannkynsins um það, að

þessi veruleiki geti átt sér stað framunda'n. Söfnuður-

inn fámenni á Olíufjallinu fyrir 19 öldum steig í raun