Kirkjuritið

						Kirkjuritið.                    Uppstigning.                                  5

og veru spor í áttina til fylgdar við Krist. Og síðan hafa

margir bætzt við. Þessir lærisveinar Krists eru allir eitt

nvar sem er á jörðunni, hann vínviðurinn, þeir grein-

arnar. Að sönnu hefir sýnilega kirkjan verið margklof-

111 °§ eytt kröftum sínum í innbyrðis deilur og fyrir því

reynzt vanmegnug þess að stöðva heimsstyrjöldina

miklu. En undursamleg eining á sér stað. Hugsun frum-

kristninnar, að kirkjan, samfélag kristinna manna um

lóndin, sé líkami Jesú Krists, er staðreynd. Andi hans

býr í raun og sannleika í þeim. Hann er líkamlega ná-

lægur hér á jörðinni.

í hverju landi hans orð og andi

er alltaf lifandi að semja frið.

Ljómi hans logar enn af brá og lætur hjörtun brenna.

Þetta samfélag hefir verið að styrkjast á áratugunum fyrir

stríð og hafið víðtækt starf að einingu með kirkjudeild-

Unum. Og á stríðsárunum hefir birtzt sterkur vilji á því

að þjóna fremur Guði en mönnum, vilji, sem hvorki

hefir látið sér bregða við fangelsi, pyndingar né bana.

Þetta samfélag hefir sannarlega ekki sleppt voninni

um uppstigningu mannkynsins úr djúpum spillingar og

nauða, uppstigningu til nýs dags, er stafi geislum út i

uryrkrin og sundri þeim og laugi hnöttinn í bjartara

skini en sólin, uppstigningu til nýs himins og nýrrar

jarðar, ungs ríkis og fagurs af skauti hinnar eilífu

æsku — konungsríki Jesú Krists.

Enn má kristnin lyfta höfði, eins og lausn hennar sé

i nánd, og spyrja hann, sem allt sannarlegt líf hennar

er frá komið:

Herra, ætlar þú á þessum tíma að endurreisa rikið?

IV.

Já, verður uppstigning mannkynsins ekki að hefjast

uú? Þolir það enn eina heimsstyrjöld? Lifir það hana

af?

Ofar öllu og í öllu ríkir almáttugur og eilifur Guð,