Kirkjuritið

						Kirkjuritið.                     Uppstigning.                                   7

an hafa öðlazt þennan kraft í samfélagi við hann. Sag-

an sýnir okkur, að þetta hafa ekki verið veiklaðir hug-

aróramenn, heldur eru i þeim flokki heilbrigðustu

gáfuðustu og mestu mennirnir. Og lítum nú til hetja

eins og Sundars Singh, Kagawa og Alberts Schweitzers,

sem vinna ekki minni undraverk en Postulasagan segir

frá. Enn í dag þakka margir hinum lifandi anda Krists

uppstigninguna, að þeir hafa tekið nýja og betri stefnu

og vilja byggja allt líf sitt á samfélagi við hann. Frá

bernsku höfum við alizt upp við boðskapinn um Krist.

Og þótt við séum oft sljó og sein til að meta það, sem

við höfum átt að staðaldri, þá skiljum við samt, hvílik

auðn myndi í sál okkar, væri allt þetta horfið. Þegar

málarar vilja sjá sem bezt fegurð náttúrunnar umhverf-

is sig, leita þeir nýrra og nýrra sjónarmiða. Hið sama

skyldum við einnig gjöra frammi fyrir mynd Jesú frá

Nazaret, sem guðspjöllin halda á lofti. Við hvert nýtt

viðhorf munum við sjá nýja dýrð. Og þegar svo er kom-

]ð, að við nálega heyrum hann segja orðin, sjáum kær^

leiksverkin, horfum á Guðshetjuna deyja og sigra, þá

niun lifna við allt hið innra með okkur og við finna

nálægð anda Jesú Krists gagntaka okkur. Þá getum við

tekið undir með skáldinu:

Öll hjarta míns dulin og deyjandi fræ

urðu dýrðleg sem ljómandi vor.

VI.

Lærisveinarnir fyrstu áttu að verja þessum krafti

Krists til þess að vera vottar hans „í Jerúsalem og í allri

Júdeu og Samariu og til yztu endimarka jarðarinnar".

Hið sama gildir fyrir allar deildir: Kristnir menn eiga

að vera vottar Krists á heimilisínu, í landi sínu og um

alla jörðina. Það boðar uppstigninguna ekki aðeins fyr-

lr þá sjálfa, heldur einnig fyrir mannkynið í heild.

Fögnum nýja árinu með því að vera vottar Krists

heima í verkahring okkar.