Kirkjuritið

						10                     Ásmundur  Guðmundsson:          Jan.-Febr.

tækt, en það er ekki of mælt, að mest nauðsyn alls fyrir

þjóðina  er  uppstigning  til  siðgæðis  og  trúar.

Þeir, sem vilja vinna einbeitt starf í þá átt meðal

þeirra, sem láta sig kristni og kirkju litlu eða engu

skipta, og Ieitast við að vera vottar Krists með þeim

hætti á Islandi, verða að vera samhuga og samtaka,

víðsýnir og umburðarlyndir og bera virðingu fyrir trú-

arskoðunum hverir annara, þótt þær séu ekki steyptar

í.sama mót. Hitt er mjög hættulegt og ósigurvænt, ef

'einhverir telja sig eina trúaða og aðra eins og heið-

ingja og tollheimtumenn, er aðhyllast ekki trúfræði-

skýringar þeirra, og slá sifellt á framrétta bróðurhönd

til samstarfs. Guð hefir sjálfur látið auðlegð og fjöl-

breytni trúarlífsins vera óendanlega mikla, svo að aldrei

er trú tveggja manna nákvæmlega eins. Og Kris.tur leit

á hjartalag og verk lærisveina sinna, en flokkaði þá

ekki eftir varajátningum. „Allir eiga þeir að vera eitt",

sagði hann — eitt í hlýðni við vilja föður þeirra á himn-

um. Þannig starfaði flokkurinn á Olíufjallinu síðar í

ættlandi sínu. Og þannig eiga kristnir menn að starfa

á íslandi á komandi tímum.

VIII.

Já, og um heim allan til yztu endimai-ka jarðarinnar.

Starfið að einingn með kirkjudeildunum verður nú aft-

ur hafið og mun glæðast mjög við það, hve vegalengd-

anna um hnöttinn gætir sífellt minna. Kirkjan á Islandi

verður að gerast þátt-takandi í því starfi, þótt hún sé

fáliðuð. Kristnin ein getur bjargað veröldinni, kristni,

sem sameinar krafta kristinna manna um víða veröld.

„Allt, sem þér viljið að mennirnir gjöri yður, það skul-

uð þér og þeim gjöra" eru grundvallarlögin, sem setja

þarf með öllum þjóðum til varnar því, að stríð gjósi

upp á ný. Og kærleiksboðskapur Krists, auðsýndur i

verki, verður að græða sár mannkynsins og forða milj-

ónunum frá hungurdauða.  íslendingar verða  að leggja