12 Ásmundur Guðmundsson: Jan.-Febr. fyrir trúnni á einn Guð og föður drottins Jesú Krists. Þessi blessunarmáttur hinna fáu hefir aldrei þorrið síð- an í sögu kristninnar. Og það er að líkindum rétt, sem spekingurinn Einstein segir: „Ef tveir af hundraði alls mannkynsins hefðu risið gegn stríði af öllum þrótti lífs og sálar, þá hefði ekki skollið á ný heimsstyrjöld". Sjá- um við ekki einnig skýrt nú árangurinn af lífi og starfi kristinna trúarhetja og píslarvotta á vorum dögum? Rísið þvi upp til dáða kristnir menn með öllum þjóð- um og sameinist. Þá er dagur framundan mannkyninu. X. Sú von er þó í dýpstum skilningi ekki reist á hinum fáu, heldur hinum eina, lionum, sem nýja árið er við kennt og sjálfstæðisfáni okkar helgaður merki krossins. Hann hóf hendur sínar blessandi yfir lærisveinana forðum á Olíufjallinu. Þannig hvarf hann þeim sjón- um. Þeir vissu það, að þannig fylgdist hann áfram með þeim og starfi þeirra úr eilífðinni. Þetta var því aðeins skilnaður að líkamlegum samvistum. En myndi Kristur nú hættur að blessa lærisveina sína, hann sem er hinn sami í gær og í dag og um aldir. Við eigum hann með tvennum hætti: Minningarnar vim jai'ðlíf hans, dauða og upprisu, endurskin þess alls í sálum lærisveina hans. Og hann sjálfan eins og hann er nú í andans heimi og eilífðarinnar, sólarljómann frá sjálfum Guði, huggandi, fyrirgefandi, blessandi. Við þá birtu verða vottar hans til endimarka jarðar liiminsljós í heiminum, hin sanna kirkja hans eldstólpinn, að hún fari fyrir mannkynið til landsins fyrirheitna. Hann — hann er uppspretta kraftarins og kærleikans. „Ég hef séð þig oft í anda einn við föður síðu standa með þín blessuð bænaskil".
Beinir tenglar